2014

Nieuw jaar, nieuwe kansen

1 januari 2014

En toen was het 2014.
Het jaar 2013 hebben we  afgesloten met een lekkere raclette en het nieuwe ingeluid met vuurwerk, een goede fles Cava en luid en heel vals meegezongen met de Top 2000.
Maar ben nu wel heel erg blij dat de feestdagen over zijn en het normale leven weer verder gaat. Mag dus morgen meteen weer beginnen te werken. En veel werken want de boekhouding moet voor 15 januari de deur uit en ja ondanks dat het zaakje voor geen meter draait zijn er toch veel A-4 tjes met getallen die allemaal gecontroleerd moeten worden. Nou is deze dame niet van gisteren en heb ik alles mooi in excel formaat gedaan zodat het gemakkelijker opzoeken is.
Het jaar 2013 was een jaar met wat ups en veel downs. Heel veel werken en weinig tijd voor elkaar en ja dan groei je onbewust toch een beetje uit elkaar.Maar een weekendje Dinant heeft wonderen gedaan, nou ja ook samen praten natuurlijk. De plooien zijn weer allemaal glad gestreken en we zijn er weer voor 100% voor elkaar. Een van de grootste struikelpunten is en blijft mijn schoonvader, die gewoon beslag legt op ons leventje. Zodra je een vinger geeft neemt hij de hele arm. Je kunt er nooit eens normaal op bezoek komen maar je ‘moet’ altijd wel iets voor hem doen. Vroeger was daar mijn schoonmoeder die zorgde dat hij zich inhield maar nu….. En ik pas daarvoor, heb me terug getrokken en ben heel egoïstisch aan mezelf gaan denken en aan dat wat ik wil. Maar ja Rob zit dan wel tussen twee vuren, het is en blijft natuurlijk zijn vader.  Moeilijk allemaal maar door veel te praten komen we ook daar wel weer uit.
De kinderen doen het wel heel goed. Gaëtan werkt hard en veel maar doet wat die altijd heeft willen doen dus dan kijk je niet naar je uren. Wel moet die in het nieuwe jaar hard gaan werken aan het ‘opruimen’ van zijn kamer. Ik denk dat het toch niet teveel is gevraagd om je kamer een beetje netjes te houden, en pas op ik hoef er niet van de grond te kunnen eten hoor, maar zoals het er van de week uitzag was echt niet te doen hoor. Denk maar aan het televisieprogramma “extreme verzamelwoede” waar kleren en afval op grote stapels liggen. Moeders heeft de kamer nog maar eens schoongemaakt maar dit keer wel met een ultimatum.
Wat wel sneu voor hem was, zijn vriendin die na drie jaar een punt achter hun relatie zet.
Stéphanie zit in haar laatste studiejaar (lerares lager onderwijs) en gaat nu in februari drie maanden naar Nederland met het zogenaamde Erasmus uitwisselings- programma. We hebben gelukkig een kamer kunnen vinden, wat wel betekend dat we 4 maanden lang dubbele huur gaan betalen dus financieel zal de broeksriem goed moeten worden aangetrokken in 2014. En natuurlijk fingers crossed dat ik mijn baan behoud.
En Verena die dwarrelt gelukkig onbezorgd door het leven en gaat in september naar het middelbaar.
En ik,  tja goede voornemens heb ik niet echt hoor. Ja misschien wat minder drinken en proberen wat op de lijn te letten maar anders niets.Geestelijk ben ik me aan het voorbereiden op mijn operatie in maart. Ben op alle punten goed gekeurd dus over 63 dagen kan ‘het’ gebeuren. Praktisch is er nog wel het een en het ander te regelen en dan vooral te opzichte van Verena die toch ook niet elke dag in de naschoolse opvang kan blijven vinden wij. Maar ja ik mag natuurlijk de eerste weken niet autorijden. Hopen dat ze op het werk van Rob een beetje flexibel gaan zijn Maar goed geen problemen creëren waar ze nog niet zijn ontstaan. En dan natuurlijk het voor mij grootste probleem ‘heb ik na mijn operatie nog steeds werk’, want er word gedreigd met ontslag dus dat maalt wel heel veel door mijn koppie.
Dus we hopen maar op het beste want ik ben nu klaar voor mijn operatie dus 2014 moet mijn jaar gaan worden.

Datum

9 januari 2014

En toen was het zover, de papieren voor de operatie vielen vandaag in de brievenbus. Iets waar ik al sinds september naar toe aan het leven ben maar nog een ver van mijn bed show was word nu opeens werkelijkheid.
Voorheen dacht ik aan de operatie maar dan op een vrij zakelijke manier. Hoe gaan we dit of dat organiseren enz.Nu word het werkelijkheid en meteen begin ik hem een beetje te knijpen. Je moet ook netjes zo’n papiertje ondertekenen dat je weet wat de risico’s zijn. En je krijgt een hele uitleg over wat ze nou precies gaan doen, maar dat had ik al lang zelf opgezocht.
Ik ga er dan ook gewoon van uit dat alles volgens plan gaat verlopen en hoop natuurlijk op een mooi resultaat.
Ik zou ook heel graag foto’s willen maken (nou ja laten maken dan) van voor en straks van na. Of ik die op mijn blog zet ………….. denk nu van niet want dat is toch wel erg privé, maar wie weet als de foto’s heel mooi zijn.
Nu kan ik me dus mentaal gaan voorbereiden op deze operatie. Lichamelijk ben ik al bezig want ik let heel erg op wat ik eet en vooral drink ik bijna geen alkohol meer. Want als ze dan toch mijn buik gaan liften kan ik er wel voor zorgen dat ik wat overtollige kilootjes kwijt raak en het mooi strak eruit komt te zien.. En god weet dat ik behoorlijk wat overtollige kilo’s meesleur (lang leve de overgang)
Het zal nog best snel gaan allemaal maar ergens gaat me het nog niet snel genoeg. Maar ergens diep in mijn achterkopie kan het niet langzaam genoeg gaan en twijfel ik af en toe.
Maar hé, ik weet waarvoor ik het ga doen en met de hulp van mijn familie en vrienden moet het gewoon een schitterend resultaat worden.

Genieten met de grote G

20 januari 2014

Vorig weekend vroeg Verena wanneer we weer eens gingen zwemmen. Ze zwemt heel erg graag. Dus als we gaan zwemmen doen we dat in het Aquafun van Sunparks Vielsalm, op een uurtje rijden van ons vandaan. Maar nu in een dolle bui besluiten we om het weekend te gaan en lekker te genieten van elkaar en het water. Soms moet je gewoon gek doen vind ik zeker met mijn aankomende operatie en het feit dat we straks de oudste voor drie en een halve maand moeten missen in het vooruitzicht.
Na het werk en school was het de auto inpakken en vertrekken. Na een klein tochtje van een uur waren we
op vakantiepark Sunparks Ardennen aangekomen. Check in vlot verlopen op naar huisje 108. Mooi huisje met alles erop en eraan, meisjes slapen boven wij beneden. Heerlijk Franse kaas gegeten en niet al te laat naar bedje. Na een nachtje niet al te best slapen ontbeten en beslist om ‘ s morgens te gaan wandelen en ‘s middags te zwemmen. De wandeling was echt heerlijk rond het meer ‘les Doyards’ in Vielsalm zelf nog even een bezoekje gebracht aan de “Archeoscope du Pays de Salm” een museumpje over de verhalen en legendes in en om Vielsalm. Daar zouden de zogenaamde “Macrallen” wonen, lelijke heksen. Heel leuk gemaakt en tijdens de licht en geluidshow was het even schrikken voor de dames haha heerlijk.. Even snel iets gegeten en zwembroeken aan. Op naar aquafun. Hele middag zoet geweest op glijbaan en in golfslagbad,  en gekeken naar mijn genietende kinderen wat wil een mens nog meer. Om 18 uur hadden we een tafeltje besproken om te gaan eten. Het was buffetavond, en op zaterdag is dat gourmetten. Jongens wat is dat lekker, we kenden het niet maar is zeker voor herhaling vatbaar. Na de maaltijd moe en voldaan nog een beetje TV gekeken waarbij de meisjes gewoon op de bank in slaap vielen. Haha wat zwemmen al niet doet. Verena zei dat ze nog nooit zo moe was geweest als nu.
Na een nachtje woelen en draaien (tjonge wat kan een mens toch aan zijn eigen bedje gehecht zijn), lekker ontbijtje en daarna de auto in om de omgeving te verkennen. Onderweg mooie wandeling gemaakt naar een uitkijktoren (nee ik durfde er niet op, heb last van hoogtevrees)en de ‘Cascade de Coo’ van dichtbij bekeken wat een natuurgeweld. Lekker in Coo gegeten en ’s middags terug naar het huisje want er moest nog even gezwommen worden, tja daar kwamen we toch voor. Om 17 uur in de auto en om zes uur weer thuis. Nu terug kijkend op een weekendje wat me niet meer word afgepakt, genieten met een grote G van mijn gezinnetje en het samenzijn. Heerlijk daar kan ik weer een tijdje op verder teren.

Nu met beide benen weer in de werkelijkheid. School en werk gaat weer beginnen.

De K van Kl**z*k en van Koude

28 januari 2014

Ik heb het koud, hier is het koud. In ons hoofdgebouw is het door gebrek aan verwarming koud, erg koud 6°. Pas op ten opzichte van vorige winter met buitentemperaturen van – 20° en binnentemperaturen van – 2° valt het nu nog mee.Toen vroor de waterleiding binnen kapot. De verwarming word, in het oog op besparingen, alleen maar aangezet als groepen komen anders niet. Ik zou de regelementen van mijn werk er eens bij moeten nemen want volgens mij is dit niet legaal. In mijn bureau heb ik een kleine elektrische verwarming en krijg ik het maximaal verwarmd tot 18°. Als je dan stilzit achter de computer ben je op een gegeven moment echt verkleumd. Nog maar te zwijgen over het feit dat we (ondanks dat die zijn eigen bureau heeft maar hé we gaan er toch geen twee verwarmen) met 4 man op elkaar geplakt zitten in een ruimte van nog geen 20 vierkante meter dus bonjour het gebrek aan zuurstof.En dan heb je geen ramen om open te kunnen zetten want hé ze zouden eens daardoor binnen kunnen komen om al het materiaal te pikken.. Gevolg van deze “knusse” behuizing, we steken elkaar aan en ik heb heel vaak last van koppijn. Maar als ik dan de deur openzet om frisse (fris ja dat kun je wel zeggen) lucht binnen te laten krijg ik op mijn flikker want de warmte gaat weg, dus stoken we voor niets. Ja hallo maar als je er wat van zegd dan krijg je lik op stuk in de aard van “wil je niet dat we economiseren zodat de arbeidsplaatsen blijven bestaan”. Ja natuurlijk wil ik mijn job behouden. Maar oh wat kan die baas van mij stom zijn (gelukkig kan die geen Nederlands lezen) vandaag weer zo’n seksitische opmerking van “ik vind dat jij eten moet  maken voor je hardwerkende collega’s”, alsof je dat zelf niet kunt eikel. Schoonmaken blijft ook altijd aan mij plakken terwijl we toch echt met vieren zijn om het te kunnen doen hoor. Ergens is het dus nog steeds de vrouw die dat moet doen. Wc’s schoonmaken waar je collega’s op hebben gezeten mmm weet wel leukere dingen om te doen. Oh wat erger ik mezelf aan die vent.
Het word dan ook elke dag moeilijker om mezelf te motiveren om naar mijn werk te gaan. Elke dag geef ik mezelf een enorme schop onder mijn kont.
Zal blij zijn als het 1 maart is, heb dan een paar dagen vrij voordat ik op 5 maart het ziekenhuis in ga.

Vlieg lieverd……vlieg

30 januari

Plotseling word ik overvallen door een gevoel van leegte. Het is er als ik ‘s ochtends opsta. Een onbestemd  gevoel, alsof mijn hart buiten mijn lichaam wandelt.Allebei hebben we het moeilijk. We proberen het uit te stellen, nog even te doen alsof het niet zo is. Maar het moment van afscheid komt steeds dichterbij. Zij verhuist niet naar de andere kant van de wereld maar toch voelt het als een afsluiting van een levensfase, waarin wij als gezin een eenheid vormen.Niet meer die vanzelfsprekendheid, waarbij je allemaal in huis bent en ieder doet waar hij zin in heeft. Niet meer even een aai over haar bol in het voorbijgaan. Ik kijk naar haar en zij kijkt terug, met lieve ogen die zeggen: “Ik weet het en ik voel het ook.”Ik ben verdrietig omdat ik niet meer alles van haar zal meemaken. Omdat ik er niet meer zal zijn om haar te troosten en op te vangen als

ze ergens mee zit. Ik ben verdrietig, omdat hiermee een einde komt aan een levensfase waarin ik een centrale rol speel in het leven van mijn dochter.

Vlieg lieverd …… vlieg. 

Sla je vleugels uit. 

Ontdek de wereld en vergeet niet.

Ik zal er altijd voor je zijn.

Gelukkig gaat het nog een hele tijd duren voordat de kleinste het nest verlaat.

Vallen en opstaan

3 februari

Dit weekend was het dan zover, het wegbrengen van Stéphanie naar haar kamer in Haarlem. Ze zou daar voor drie en een halve maand verblijven om deel te nemen aan de leraren opleiding en een stage te volgen op een Nederlandse lagere school. Wat voor ons een paar maanden geleden nog onmogelijk leek, omdat we weten dat Steph last heeft van heimwee, werd dan toch werkelijkheid. De laatste paar dagen voor vertrek werd ze steeds stiller en stiller en at ze weinig of niets.Voorbode van?
Heenreis vlot verlopen 384 km in vier uur tijd dus dat viel hartstikke mee. Eerst naar de kamer van Steph. Een kleine zolderkamer met keukentje (met alleen een koelkast), een matras die we mochten overkopen voor 30€, een versleten fauteuil en een klerenkastje.Toilet en badkamer moest ze samen delen met de bewoners, een koppeltje van 72 en 76 jaar. En dat alles voor de prijs van 400€ in de maand. Koffers uitpakken en alles een plekje geven. Daarna al wandelend op zoek naar een winkelcentrum (op 15 min lopen) en het station (op 7 min lopen) Meteen een Ov-chipkaart gekocht met geld tegoed erop zodat ze op maandag fatsoenlijk uit de voeten kon. Nog niets wees erop dat er iets fout zou lopen.
Daarna door naar ons hotel. Mooie kamer met veel luxe. Afgesproken met een logenootje die daar op nog geen twintig kilometer vandaan woont. Lekker gezellig zitten buurten met elkaar.Was erg leuk om mee te maken en zeker voor herhaling vatbaar. Al met al dus toch iets positiefs in al het negatieve.
Wij hadden een tafeltje gereserveerd voor 19 uur en hebben dan ook heerlijk gegeten. Stephanie weer teruggebracht naar haar kamer, Verena heeft nog even geprofiteerd van het bad en toen zijn we zelf ook gaan slapen. We waren moe want rijden in dat drukke verkeer van Nederland als je het niet gewend bent is erg vermoeiend. Wat jakkeren die Nederlanders zich toch af. Stress met een grote S.
Na een nachtje van weinig slaap omdat er in het holst van de nacht een bus Japanse toeristen aan kwam, en een heerlijke douche een lekker ontbijtje genuttigd. Krijg aan de ontbijttafel een sms-je van Steph dat er een probleem is met haar computer en of we even konden komen kijken. Natuurlijk doen we dat. En daar ter plekke trof ik een hoopje ellende aan, huilen, huilen, huilen en zakdoekjes overal.Ze had de hele nacht niet geslapen. Eindelijk kwam het grote woord eruit. Ze had een mail gekregen van de school in Haarlem dat de stage niet in het Nederlands zou doorgaan maar in het Engels. Nou is de Nederlandse taal voor Steph om te schrijven niet het meest gemakkelijke maar Engels is helemaal niet te doen.Ook het feit dat ’s avonds toen zij al in bed lag haar verhuurder zonder aan te kloppen in haar kamer kwam ( we weten nog steeds niet waarom precies) speelde een rol, dus ze wilde niet blijven. Geprobeerd om op haar in te praten om het toch te proberen maar nee hoor ze wilde echt niet. Dan maar tussen haar papieren een telefoonnummer vinden van een verantwoordelijke om die op te bellen maar niks, nada noppes. Inmiddels viel er echt niet meer met Steph te praten en  hebben we de knoop maar doorgehakt en zijn we weer alles gaan inpakken. Niet alleen die taal speelde haar parten maar ook de heimwee. Wat een hoopje ellende. Heb er wel gezegd dat de consequenties voor haar waren dus huur van de kamer en het terugbetalen van de huurtoelage zijn voor haar rekening. Neemt ze maar een extra vakantiebaantje deze zomer. Ik ben wel goed maar vind toch dat dit een wijze les moet zijn.
Briefje achtergelaten voor de mensen waarbij ze in huis zat (waren naar de kerk gegaan) en voelde me toch een beetje achterbaks om zomaar te vertrekken.
Toch nog maar even naar de Noordzee gereden want dat hadden we Verena beloofd.
En belofte maakt schuld. Niet echt van genoten want iedereen zat in zijn eigen gedachten verzonken maar toch nog wat fotootjes getrokken hoor, sta niet elke dag aan de kust.
Terugreis ook ,ondanks het drukke verkeer, goed verlopen. Erg rustig in de auto. En wat waren we blij toen we de uitgestrekte bossen zagen van ons Ardense land, die rust…
Vanochtend is Stéphanie terug naar Louvain gegaan en heeft een heel goed gesprek gehad met haar verantwoordelijke. Die vond het ook geen stijl van de school in Haarlem om op het laatste moment de richtlijnen te veranderen en dus krijgt dit alles nog een staartje.
Zit wel met die mensen die de kamer verhuurde aan Steph in mijn maag want normaal gezien huurde we die kamer tot eind mei. Had al een borg en een keer huur betaald en moet dus nog drie keer huur betalen eigenlijk. Maar aan de andere kant is er geen huurcontract dus ik weet het nog niet. Want als die mensen morgen een nieuwe huurder vinden strijken ze twee keer huur op. Weet niet precies hoe het in Nederland geregeld is.
Al met al dus weer een wijze levensles geweest, vooral voor mijn dochter. Wat heimwee al niet doet met een mens.

Waar zijn de puzzelstukjes?

Zondag 9 februari

Het worden nu toch steeds minder dagen. Laatste onderzoeken zijn gedaan en bezoekje aan de anesthesist is ook weer achter de rug. In de papieren die ik meekreeg staat dat ik me op 5 maart om 17 uur moet melden, dat de operatie op 6 maart plaatsvind, dat ik 48 uur op de IC onder een warmtedeken moet liggen en in totaal 10 dagen ziekenhuis is voorzien.
En dan begint het toch te kriebelen.Wil nog veel in orde hebben voordat ik OUT ben. Heb dan ook een To-do lijstje opgesteld in mijn koppie en al mijn overuren opgenomen. Ben nu dus al vanaf de 25 februari vrij. Kan ik rustig mijn lijstje afwerken en me mentaal voorbereiden op de operatie.
En de vragen beginnen nu ook, hoe zal het resultaat zijn, gaat alles goed gaan, hoe reilt en zeilt  alles thuis. Vragen waar ik toch nog geen antwoord op krijg maar die wel door mijn kop spoken. Angst en twijfel slaan ook toe en ik moet grote moeite doen om die niet toe te laten. Natuurlijk gaat het goed gaan, natuurlijk word ik weer gewoon wakker en natuurlijk heb ik dan een mooie nieuwe tiet, en natuurlijk dat die nieuwe tiet niet word afgestoten, en natuurlijk heb ik een mooi litteken op mijn buik en natuurlijk …………….
Het is een grote puzzel op dit moment. Er is chaos, onrust en verwarring in mijn hoofd en ik moet dan ook proberen om de stukjes op hun plaats te krijgen. Zoveel onzekerheden door mijn hoofd dat ik gewoon moeite heb. Moeite met me te focussen op gezin of huishouden, moeite om op dit moment van het leven te genieten en al helemaal heel veel moeite om me te motiveren voor mijn werk. Erg moeilijk om dingen te moeten plannen terwijl je weet dat je er toch niet bij gaat zijn. Ben bezig om al mijn werk op orde te zetten en over te geven aan mijn collega zodat hij het lekker gemakkelijk heeft.
Ik kan niet zeggen dat ik het werk ga missen (ben zelfs erg blij dat ik er even uit kan glippen) en zal deze periode van revalidatie dan ook gebruiken om na te denken over mijn toekomst.
Maar ondanks alles vind ik het wel belangrijk om mijn collega’s niet in de zeik te trappen en zal dus alles netjes in orde maken.
Dus ja genoeg stof om over na te denken, genoeg puzzelstukjes die hun plaats nog niet hebben gevonden, genoeg wat door mijn koppie gaat en moet mezelf regelmatig tot de orde roepen om niet te gaan doemdenken.
Maar hè …….. ik heb kanker gehad dus dan zal dit me er toch niet onder krijgen.

Zenuwen

15 februari 2014

Met nog maar 18 dagen te gaan merk ik van mezelf dat ik er vaak, erg vaak mee bezig ben. Mischien wel te vaak maar ja hoe zet je dat knopje op uit.
Probeer dus echt om positief te zijn en ja……………. ik weet het, ik heb het zelf gewild en ben ook blij hoor vergis je niet.
Maar jezus de zenuwen gieren nu al de hele tijd door mijn lijf wat moet dat worden over een paar dagen.
Maar inderdaad ik moet nu echt proberen rust te gaan vinden en me gaan verheugen op mijn operatie, op mijn nieuwe ik
Maar god oh god wat is dit verdomde moeilijk.

Diep-flap operatie

26 februari 2014

Borstreconstructie met weefsel van de buik (de DIEP-flap)

Bij deze methode wordt ter hoogte van de onderbuik huid en vet met een aan- en  afvoerend bloedvat losgemaakt en naar de borst verplaatst. De buikspieren worden intact gelaten zodat de functie van deze rechte spieren volledig bewaard blijft . De bloedvaten die nodig zijn voor de bloedvoorziening van de flap worden door middel van microchirurgie vrijgemaakt uit de rechte buikspieren. Bij een DIEP-flap wordt een dieper gelegen bloedvat vrijgemaakt.

Diep-Flap

Vervolgens wordt ter hoogte van de borstkas, net onder de ribben, een bloedvat vrijgemaakt waarop het bloedvat van de flap wordt aangesloten. Op die manier is de bloedcirculatie in het getransplanteerde weefsel hersteld en kan de flap op zijn nieuwe plaats ingroeien. Ten slotte zal, na het verbinden van de bloedvaten en het controleren van de doorbloeding, een borst gecreëerd worden uit het vetweefsel. Er wordt onmiddellijk getracht een zo goed mogelijke symmetrie te bereiken met de andere borst. Vervolgens wordt de navel opnieuw ingeplant nadat het bovenste gedeelte van de buik is ondermijnd en naar beneden is gebracht. De huid zal littekens vertonen van de amputatie en van de reconstructie. Ter hoogte van de borst bevindt zich het oude litteken van de borstamputatie en daaronder zal nog een klein verticaal litteken te zien zijn dat doorloopt tot in de borstplooi. Ook loopt er een horizontaal litteken van de ene heupkom naar de andere. Het litteken is laag gelegen zodat het onder een slip of bikini kan worden verstopt. De littekens zullen vervagen met de tijd. Door het wegnemen van vetweefsel in de buik zal de buik na de ingreep vlakker en meer gespannen aanvoelen.

De voordelen van een borstreconstructie met lichaamseigen weefsel?

-de nieuwe borst is zacht en ziet er natuurlijk uit;

-er worden geen lichaamsvreemde voorwerpen in het lichaam gebracht waardoor de kans op laattijdige verwikkelingen en chirurgische correcties afneemt

-aangezien het om eigen weefsel gaat, volgt de gereconstrueerde borst ook het normale ritme en verouderingsproces van het lichaam, alsook eventuele gewichtsschommelingen.

Nadelen van een borstreconstructie met lichaamseigen weefsel

-de operatie is complex en dit resulteert in een lange operatietijd (± 8 uur) en een lange hospitalisatie (± 1 week);

-de ongemakken na de operatie zijn niet te onderschatten, maar verdwijnen volledig

-de herstelperiode (6 tot 8 weken) duurt langer dan bij een reconstructie met implantaten, de arbeidsongeschiktheid duurt 2 tot 3 maanden;

-complicaties komen bijna uitsluitend voor tijdens het verblijf in het ziekenhuis.

Complicaties van een borstreconstructie met lichaamseigen weefsel

Bij een reconstructie met lichaamseigen weefsel bestaat de kans dat het getransplanteerde weefsel geheel of gedeeltelijk afsterft. Bij ongeveer 5% van de patiënten vormt zich gedurende de eerste 48 uur na de ingreep een klonter ter hoogte van de nieuwe verbinding tussen de bloedvaten. Indien deze complicatie zich voordoet, is een heringreep voor het verwijderen van deze klonter noodzakelijk zodat de bloedcirculatie in de flap hersteld kan worden. Bij meer dan 4 % van de patiënten is het probleem hiermee opgelost. Bij 0.85% van de patiënten ontstaat echter een nieuwe klonter en blijkt het onmogelijk de circulatie definitief te herstellen en moet het weefsel opnieuw verwijderd worden. Deze complicatie doet zich meer voor bij rokers. Laat u zich hierdoor niet afschrikken want meer dan 99% van de patiënten bereikt echter het vooropgestelde doel. Daarom zal gespecialiseerd medisch en verpleegkundig personeel u nauwgezet opvolgen. Zoals bij elke chirurgische ingreep moet men rekening houden met de kans op algemene complicaties zoals nabloeding, infectie van de wonde, vertraagde wondgenezing, vetnecrose, diepe veneuze trombose en longembolen. Zodra het eigen weefsel is ingegroeid, is de kans op problemen heel klein

Reconstructie van de tepel en tepelhof

Tepelreconstructie gebeurt 3 tot 6 maanden na de borstreconstructie. Deze periode is noodzakelijk omdat de borst zijn definitieve vorm moet bereikt hebben, de borst moet tevens voldoende soepel en doorgezakt zijn om de tepel definitief op een gelijke hoogte als de tepel van de andere borst te kunnen reconstrueren. Voor de reconstructie van tepel en tepelhof wordt niet langer weefsel ontnomen op andere plaatsen van het lichaam. De tepel wordt meestal gereconstrueerd met twee of drie kleine flapjes afkomstig van de huid van de flap, het wordt op een zodanige manier uitgesneden dat het een “topje” wordt. Deze kleine ingreep wordt uitgevoerd onder plaatselijke verdoving. De tepelhof wordt nagebootst door tatoeage. Deze medische tatoeage vindt ongeveer 3 maanden na de reconstructie van de tepel plaats.

See joe zoen

woensdag 5 maart 2014

En toen was het opeens 5 maart. Zes maanden geleden, toen ik een datum kreeg als operatiedatum,  leek me die datum zo ver weg. En zie hier nu sta ik aan de vooravond ervan. Emoties komen en gaan en ik merk dat ik ontiegelijk zenuwachtig ben gewoon omdat ik niet weet wat er gaat gebeuren en dat maakt me onzeker. Maar ik ben er ook helemaal klaar voor, hier heb ik 6 maanden naar toe geleefd.

Ook de familie is er veel mee bezig, eergisteren nog vroeg de kleinste aan haar papa of ik dood zou gaan. Ze durfde het niet aan mij te vragen. Heb haar verteld dat er aan elke operatie een zeker risico vastzit maar dat ik al 4 operaties heel goed had doorstaan en er dus geen reden was om te twijfelen aan de slaagkans van deze.  ‘De laatste loodjes wegen het zwaarst’ het spreekwoord zegt alles en het klopt ook. Heb inmiddels mijn koffertje klaar, telefoonnummers gegeven aan Rob (hij gaat iedereen op de hoogte brengen), laatste boodschappen gedaan zodat de achterblijvers ook iets te eten hebben, overblijfadresjes gevonden voor Verena en het huis zoveel mogelijk schoongemaakt. Het enigste waar ik me niet op kan voorbereiden is dus het “niet weten wat je te wachten staat”, en mensen die me kennen weten hoe een moeite ik daar mee heb. Ik heb graag de touwtjes in handen maar hier moet ik alles uit handen geven. Dus ja voor mij ‘wegen de laatste loodjes het zwaarst’.

Zowel op Facebook als op deze blog zal ik een paar dagen niet aanwezig zijn want zolang ik niet op een kamer lig neem ik geen gsm mee en ben dan ook alleen via Rob met de buitenwereld verbonden.
Ook hij mag hopelijk op jullie steun rekenen want het zal de komende tijd nog moeilijk genoeg worden voor hem, en dat vergeten heel veel mensen wel eens.

Dus lieve mensen : Dank voor jullie steun

Operatie “Pretty Woman” I

13 maart 2014

Mijn operatie is heel goed geslaagd. Binnenkort kunnen jullie een uitgebreid verslag verwachten. Niet alleen van mij maar ook de kant van Rob word benadrukt. Hoe heeft hij alles ervaren? En hoe hebben de kinderen dit alles ervaren?
Tot snel.

Operatie “Pretty Woman” II

17 maart 2014

Woensdag 5, donderdag 6 en vrijdag 7 maart 2014

Woensdag 5 maart werd ik om 17 uur verwacht in het ziekenhuis. Eerste intake gesprek en mijn polsbandje om, en daarna installatie op mijn kamer n° 234 bed 2. Mijn overbuurvrouw is een wat oudere dame die in zichzelf praat en af en toe schreeuwt. Knopje om te bellen kent ze blijkbaar niet. Laatste avondmaal en wat drinken want vanaf 12 uur ’s nachts moet ik nuchter zijn. Om een uur of 21 uur komt mijn chirurg even langs om een schitterende Picasso op mijn lijf te tekenen. Rob en de kinderen blijven tot ze weg worden gestuurd en dan begint het lange wachten. Van slapen komt niet veel in huis, ten eerste heb ik teveel zenuwen en ten tweede zijn de verpleegsters zo’n beetje de halve nacht bezig met mijn overbuurvrouw die uit bed wil komen telkens schreeuwt in plaats van te bellen en incontinent is van hier tot Tokio.
Donderdagochtend krijg ik om 6 uur mijn mooie witte anti-trombose-sokken en een vies goedje om te drinken om te relaxen. Gsm uit en in de kluis komende dagen gebruik ik die waarschijnlijk toch niet. Van de operatie zelf weet ik helemaal niets. Word wakker en kots alles onder en er word aan mijn lijf getrokken (aantrekken korset). Verder ben ik alle notitie van dag of tijd kwijt wil slapen maar word steeds wakker omdat ze naar mijn borst komen kijken en via de doppler ook komen luisteren. En dit om het half uur.
Het word licht en opeens staat Rob aan mijn bed. De operatie heeft 14 uur geduurd maar het resultaat is mooi geworden zegt hij. Ik zie een decolleté als ik naar beneden kijk en word emotioneel, daar doe ik dit allemaal voor.
Tegen de avond komen Rob en Stéphanie, de kleine meid mocht jammer genoeg niet mee en had het daar erg moeilijk mee. Arme meid.
Heb last van mijn hielen en mijn bips en heb moeite om een comfortabele houding te vinden. Moet in een hoek van 30° blijven liggen, mag de ‘papagaai’ niet gebruiken en mag me niet draaien dus ik glijd regelmatig naar beneden waarbij mijn voeten tegen het einde van het bed komen en ik steeds het pompje voel bewegen voor mijn matras. Ontzettend irritant. Mag ’s middags heel even mijn bed uit om op de stoel te gaan zitten, een hele verhuis want heb een catheder, 5 drains en 7 infusen. Krijg wel al snel pijn in mijn rug door die stoel en wil dan ook snel weer terug in bed. Nog steeds pijn aan hielen en bips. En heb ook een koorstlip overgehouden aan de operatie. vreemd want ik heb dat nog nooit in mijn leven gehad. Niet pijnlijk wel lastig want lip is helemaal opgezwollen.
Zo genoeg voor nu ben nu wel moe dus misschien morgen de rest of anders een andere keer.
Bedankt voor het lezen !

Operatie ‘Pretty Woman’ III

18 maart 2014

Zaterdag 8, zondag 9 en maandag 10 maart 2014.

Ik slaap nog steeds weinig of niet in kamer 6 op die intensieve zorg. Ondanks dat ik nu maar om de twee uur wakker word gemaakt voor het Doppler onderzoek slaap je dus maar met korte tussenpozen.Dit Doppler onderzoek is een klein apparaatje te vergelijken met een echografie en je hoort dus letterlijk je eigen bloed door de borst stromen. Zo’n mooi geluid ontroerd me telkens weer. Alles gaat goed tot nu toe. Mijn leventje is erg beperkt en ik wacht altijd ongeduldig op het moment dat Rob komt. Hij heeft een videootje bij van de meisjes leuk. Ik maak een videoboodschap voor Verena omdat die niet mag komen. Probeer twee keer per dag op de stoel te gaan zitten, en krijg intussen weer iets te eten. Beetje soep met beschuitjes niet makkelijk eten als je in bed ligt.
Heb ook een paar zakjes met een poedertje gekregen om mijn stoelgang weer op gang te krijgen.
Zaterdag beetje paniek want ik heb koorts, kijken of er geen ontsteking is, gelukkig daalt de temperatuur snel.
Zondag zou ik normaal naar mijn kamer mogen maar als de dokter komt schrikken ze van mijn uitzicht want mijn armen zijn verdubbeld door het oedeem. Mijn polsbandje word zelfs afgeknipt omdat het in de huid zit. Ook zijn de enzymen in het bloed nog niet goed dus nog een nachtje blijven.Deze enzymen zijn de schadelijke stoffen die vrij komen in je lichaam als je spieren lange tijd ingedrukt blijven door bijvoorbeeld een lange operatie.En dat kan dan weer nierfalen tot gevolg hebben.
Geef nog steeds aan dat ik veel last van mijn bips heb en er word nu eindelijk naar gekeken. Waarschijnlijk heeft de sluiting van mijn korset een wondje veroorzaakt want het wondje is een beetje open.
Op zondag word ik verlost van mijn eerste infuus, dat in mijn pols zit, heerlijk op naar de volledige vrijheid.
Zondagavond voel ik opeens de drang om naar het toilet te moeten en gelukkig was de verpleegster net op tijd.
Doordat ik nog een nachtje moet blijven heb ik aan de verpleegsters gevraagd of ik eindelijk mijn kleine meid eens mag zien en ze stemmen toe dus ’s middags heb ik bezoek van Rob, Stéphanie en Verena. We lachen veel en ze blijven langer als officieel is toegestaan.
Op maandag na het ochtendtoilet en ontbijt krijg ik eindelijk het  verlossende telefoontje, de enzymen zijn bijna normaal dus ik mag naar mijn kamer. Nog een heel gedoe want je word van de apparaten afgekoppeld en ook gaan er weer een paar infusen weg.
Nog maar 5 drains en 3 infusen en de catheder natuurlijk die meegaan naar boven.
Dokter Giorgio komt ’s avonds even langs en is erg tevreden met het resultaat. Nou ik ook, wat een uitzicht

Operatie ‘Pretty woman’ IV

20 maart 2014

Dinsdag 11, woensdag 12, donderdag 13 en vrijdag 14 maart 2014

Gisteren dan eindelijk op mijn eigen kamer gekomen. Mijn overbuurvrouw is er ook nog steeds maar blijkbaar zijn er een aantal regels voor haar opgesteld want ze belt nu netjes als ze iets nodig heeft.
Best lekker geslapen ondanks dat ze om de drie uur de doorbloeding komen controleren en ik nog steeds naar beneden zak en dus weer moet bellen om me omhoog te hijsen.
Verpleegster Stéphanie vraagt aan me of ik me in de badkamer zelf wil wassen of gewassen wil worden? Nou de keuze was snel gemaakt na 5 dagen gewassen te zijn geworden. Stoeltje geplaatst en rustig begonnen. Ging allemaal goed tot mijn voeten toen begon het te draaien. Meteen aan de bel getrokken en de verpleegster liet even op zich wachten. Zag meteen dat het fout zat en riep drie andere collega’s. Op dat moment ben ik dus flauwgevallen en weer wakker geworden op mijn bed met mijn hoofd aan het voeteneinde. Hebben me blijkbaar met stoel en al naar het bed gesleurd en er zo goed en zo kwaad als het ging opgelegd.
Maar goed was voor de rest van de dag wel rustig en ben dan ook bijna de hele dag in mijn bed blijven liggen. Verplegend personeel vond mij een interessant studie object.
Eindelijk heeft mijn pijn aan de bips ook een naam gekregen, een ‘décubitus’ oftewel doorligplek. Ook daar zijn alle leerling verpleegsters naar komen kijken want die zagen ze niet vaak. Leuk is anders maar goed wat moet dat moet.
Woensdag ben ik eindelijk verlost van die vervelende drains de dokter trekt ze er alle vijf uit. Vrijheid !!
Ook de catheder word weggehaald, heb alleen nog maar de infusen die nog even blijven want ‘je kunt nooit weten’. Zitten in mijn nek dus lastig is het wel en een vervelend gevoel.
Mijn zus en haar man komen langs leuk gezellig maar veel te kort. Krijg een paar heel leuke kaarten van heel lieve vriendinnen BEDANKT daarvoor. En een brief van mijn jongste dochter waarin staat dat ze zo trots op me is en zoveel van me houd en begrijpt waarom ik het heb gedaan. Was tot op mijn ziel geraakt en heb dan ook even een traantje moeten wegpinken.
En dan komt eindelijk de grote dag van het vertrek. Eindelijk mag ik naar huis, me laten verwennen door mijn familie, alles op mijn eigen manier doen. De beha word aangedaan, moet ik, net als het korset, 8 weken aanhouden, twee weken niet autorijden, niet douchen en in halfzittende houding slapen en over een weekje op controle komen
Tien dagen ziekenhuis waren niet leuk maar wel nodig. Zou ik het weer doen? Ja,  heb de dag na de operatie echt me even afgevraagd waaraan ik was begonnen maar in de loop van de dagen werd ik steeds blijer en de eerste keer mezelf in de spiegel zien als volledige vrouw (zelfs zonder de tepel erop) was een heel emotioneel moment. Mijn borst is gewoon bijna ‘perfect’

Controle

22 maart 2014

Gisteren moest ik op controle komen. Normaal gezien zouden de hechtingen eruit gaan en zou ik dus dit weekend weer voor het eerst kunnen douchen. Nog wel wat stress omdat ik om 13.15 een afspraak had in het ziekenhuis en manlief tot 12.45 moet werken dus behalve wanneer die erg laag vliegt zouden wij er niet op tijd zijn. Wat scherts echter mijn verbazing om half een staat mijn man al voor de deur. Een vriendelijke collega heeft zijn groep overgenomen. Merci Yvan. We zijn op tijd en mogen meteen binnen. Mag op zo’n tafel gaan liggen en de verpleegster begint de verbanden eraf te “trekken” auw. Dokter erbij, mmmm nog niet overal dicht dus opnieuw verbinden en thuis door een verpleegster 2 x per week laten verschonen. Wijzen hem ook nog even op een nietje in mijn oksel. Oeps  vergeten, hoop dat je niks anders vergeten bent. Het word eruit getrokken. Ben nu mooi rood van het ontsmettingsmiddel en helemaal high van de ether die ze gebruiken om de korstjes te verwijderen. Dat doet even venijnig pijn. Daarna weer verband en dan staan we weer buiten. Al met al dus een kleine tegenvaller maar tja dan moet Rob me nog wat langer wassen. Volgende week vrijdag weer terug. Dan moet ik zelf rijden want Rob zit dan voor zijn werk in Noordwijk NL . Maar zal allemaal wel lukken. Vandaag gaan we een tweede korset halen want nummer een moet absoluut gewassen worden. Heb dat kreng toch 24 uur per dag aan. Bonjour de geurtjes.
Bedankt voor het lezen

Even klagen en zeuren

27 maart 2014

Heb het even gehad, al dat gehannes aan mijn lijf. Daarstraks is de thuisverpleging weer geweest en de wond op de buik is nog goed open. Zelfs zo goed dat ze zich afvroeg waarom zij niet elke dag moesten komen in verband met infectiegevaar, ja ik ben geen dokter hoor.
Ondertussen ben ik in die 21 dagen sinds mijn operatie wel vooruit gegaan hoor. de doorligplekken op de kont zijn zo goed als genezen wat achterblijft is het beurse gevoel. De doorligplek op de hiel is ingedroogd en heeft plaatsgemaakt voor een lelijke bloeduitstorting.
Lopen lukt me niet omdat de buikspieren regelmatig in de kramp gaan alsof ze te klein zijn geworden. erg vervelend gevoel; lachen, hoesten en vooral niezen is afschuwelijk. Liggen lukt maar niet te plat want dan kom ik niet meer overeind. En zitten lukt ook maar heb dus die beurse kont, alsof je continu op een blauwe plek zit.
En dan zal ik maar zwijgen over dat korset wat ik 24 uur per dag draag en je bijna geen lucht in krijgt. En natuurlijk niet te snel naar het toilet oeten gaan want dat kreng moet eerst open. En daarna weer dicht, de beklimming van de Himalaya is er niks bij. En dan die BH die te strak zit en op de wond onder mijn nieuwe tiet drukt word er soms helemaal knetter van.
En dan mijn collega’s en bazen van het werk die helemaal niets van zich laten zien of horen bah bah lijkt wel een herhaling van 2010. Zou het dan toch aan mij liggen?
Zo en nu stop ik met klagen dank jullie wel om mijn gezeur te lezen sorry voor de klaagzang maar dat moet er ook af en toe uit en ook dat hoort erbij.

Geduld, geduld en nog eens geduld

7 april 2014

Zoals je ziet in de titel gaan we weer geduld mogen uitoefenen, net als 4 jaar geleden. Ik heb toen ook erg veel problemen gehad met het dichtgaan van het litteken met infectie en al. Trouwens een paar van de verpleegsters die nu bij mij thuis komen zijn ook al geweest in 2010 tijdens mijn wondverzorging toen. Voor hun natuurlijk leuk om te zien hoe ik evolueer van amputatie naar reconstructie. Voor mij wat minder want de wond is nog steeds op meerdere plaatsen open en inmiddels is er gele necrose opgetreden dus de genezing  gaat langzaam, erg langzaam. Dus ook nog steeds niet douchen. Wist niet dat je zo kon verlangen naar die douche.
Voor de rest ben ik nog erg snel moe (wat wil je ook mijn lijf is nog steeds aan het vechten tegen die wonden), heb ik nog steeds erg gevoelige billen en hielen (heb inmiddels wel de dode huid van mijn hielen gehaald) moet ik na een uurtje boodschappen doen echt gaan zitten omdat ik op ben en de volgende dag ben ik dan geen mens, spannen mijn buikspieren zich nog steeds op, krijg ik helemaal het heen en weer van dat korset en die bh en krijg ik er wat van om op mijn rug of op mijn zij te moeten slapen in een hoek van 30°. Ik die een echte buikslaper was.
Maar goed we gaan dus weer rustig verder en zullen wel weer geduld uitoefenen.

Wond

12 april 2014

Tja de wonden blijven maar open blijven bij mij. Waarom? Ik weet het niet en de dokter ook niet. In ieder geval is er blijkbaar vooruitgang dus dat is al fijn. Douchen mag nog steeds niet maar goed er zijn ook andere manieren om je te verzorgen; Washandje en wasbak lukt ook hoor.Dus ik stink nog niet hoor en mijn haren kan ik ook onder de wasbak wassen. Onze douche is ook zo gebouwd dat er echt geen plek is om gewoon maar even je benen te doen of zo dus het is echt nog behelpen.
Ook mijn energie is nog verre van zoek, uurtje boodschappen doen en dan twee uur op de bank, helemaal normaal zegt de dokter gezien de lengte van de operatie. Ja fijn maar over twintig dagen moet ik officieel wel weer 38 uur per week gaan werken en dan komt er ook nog eens een heel drukke periode aan, pff moet er nu nog niet aan denken. (maar doe het natuurlijk toch)
Maar hè gisteren zo waar een mailtje gekregen van mijn baas om te vragen hoe het gaat. het eerste mailtje sinds 5 maart, ook geen sms of bezoek gehad maar tja dat heb ik al eens meegemaakt. Maar ik heb er geen doekjes om gewonden hoor en precies gezegd hoe of wat merde hè het gaat niet altijd goed hoor.
Ik wil iedereen nog even bedanken voor de tips, ervaringen en opbeurende woorden die ik de afgelopen tijd mocht ontvangen.

Twee van de drie !!

7 mei 2014

Eindelijk zeg………………. 62 !!! dagen na mijn operatie zijn twee van de drie wonden die moeite hadden om te genezen dicht.De laatste gaat nog even duren maar ik kom er wel. De pleister die ik nu op mijn lijf krijg is nog maar 7×5 cm; Als ik er een speciaal verbandje overheen doe kan ik gewoon weer lekker douchen, niet elke dag weliswaar maar toch.
Lichamelijk gaat het voor de rest maar langzaam vooruit vind ik, ben toch nog best snel moe. Maar dat is denk ik wel normaal, ook de buik is nog keihard (komt door het omlaag trekken van de huid). Op foto’s van voor en na zie je goed hoe strak die huid is getrokken. De twee moedervlekjes, die je bij de witte pijltjes ziet, zijn zeker 5 cm van plaats veranderd.

Ik weet dat mijn buik niet de mooiste is die er bestaat maar ik hoop dat er vrouwen zijn die iets aan deze informatie hebben. Nogmaals ben superblij met de operatie, het resultaat is nu al mooi en ik zou het zo weer doen. Oké het vraagt wel het een en het ander van je lichaam en als je de pech hebt zoals ik dan kan je genezing even duren maar ik raad het iedereen die twijfelt aan.

Superdip

21 mei 2014

Jezus, wat een rot week heb ik. Zie het effe helemaal niet meer zitten. Ben in een super dip terecht gekomen waar ik maar niet uitraak. Help !! Alle slechte gedachten passeren de revue en ik krijg maar geen leuke gedachten in mijn kop. Heb gewoon nergens zin in, zit maar op die bank niks te doen niet vooruit te branden. En dan het werk wat aan me blijft trekken, kun je even dit vertalen, en oh ja …….. volgende week is dat internationale evenement wat je normaal gesproken organiseert met je collega? Maar je collega zit met zijn been in het gips kun jij niet even …………
Aaaaaaaaaaarrrggghhhhhh weet niet of dat lukt en vooral heb ik daar wel zin in. Heb er de hele nacht van wakker gelegen, stom hè.

 

 

 

Uitslag is goed !!

21 juni 2014

Wachten op uitslagen is iets afschuwelijks. De meest rare gedachten en horror visioenen passeren daarbij de revue. Wat als het nu is teruggekomen? Weer die mallemolen in, zo echt geen zin in. Maar je doet er niets tegen, de doktoren beslissen hier hoe lang jij mag wachten. Gek word ik er af en toe van. Knal met mijn kop tegen de muren op, gelukkig geeft het werk dan wat afleiding. Want dat wachten en die onzekerheid is moordend.Maar dat hoef ik jullie (lotgenootjes) waarschijnlijk niet te vertellen.

En dan krijg je eindelijk die uitslag………….. het is niks mevrouw gewoon wat vervetting van de lever niks om u zorgen om te maken, wat meer beweging, wat minder vet eten en minder alcohol. Huuuuuuuuuuuuuuuh WTF heb ik me daar een paar weken zorgen om gemaakt. Heb ik daarvoor die paar weken kattig gedaan. Hebben mijn familileden daarvoor een paar weken weer met die angst geleefd. Doktoren denk toch eens na voordat je afspraken maakt. Jullie weten toch dat de mensen zo snel mogelijk een uitslag willen hebben en ja ik begrijp ook dat dat niet altijd meteen kan maar …….. een paar weken ………. voor niets of toch bijna niets
Geloof het zelf nog niet echt, ben natuurlijk superblij dat het niets is maar ik heb wel zo’n bittere nasmaak.
Maar goed we gaan dus weer vrolijk verder, in september terug op bezoek bij Dr. Giorgio en mijn oncoloog die zie ik pas weer over 6 maanden, dan mogen ze me weer eens helemaal binnestebuiten draaien.

Ik kan gaan genieten van de zomer. Jammer genoeg kunnen niet al mijn lotgenootjes dat zeggen en daarom speciaal voor hen een warme knuffel
Doen jullie met me mee ??

Hoe het gaat

2 juli 2014

Hoe gaat het eigenlijk met Hillechien ………….

Wat kan ik zeggen, hoe gaat het eigenlijk? Zeg ik het “gaat goed” dan denkt iedereen meteen joepie ze kan alles weer aan. Draait weer voor de volle 100% mee. Dat ik mijn oude leventje weer terug heb opgepakt, Maar dat is dus eigenlijk niet zo, heb nog behoorlijk veel beperkingen (en eigenlijk weet ik diep van binnen dat ik mijn oude leventje nooit meer terug krijg) en dus is het antwoord niet juist want het gaat niet ‘gewoon’ goed Maar “niet goed” zeggen gaat ook niet want dan vinden je gesprekspartners dit eng. Zo van oh jee ….. moet ik nu verder vragen. Dan zie je die paniek in hun ogen. Dus dat doe je ook maar niet. Dus ja wat dan wel…. wat kan ik zeggen zonder dat ik daarbij een ongelofelijke lange uitleg moet geven. Ik heb daar geen zin in en dus omzeil ik heel vaak de vraag. Waarschijnlijk ook voor een deel uit zelfbescherming. Misschien moet ik maar gewoon als antwoord geven “het gaat elke dag beter”. Maar eigenlijk is dit ook weer niet waar want heb nog erg veel ups en downs. De ene dag gaat gewoon beter als de andere. Dus ja het gaat zoals het gaat en dat is te nemen of te laten.

September controlemaand

27 augustus 2014

Deze maand heb ik het druk. Eerst mag ik voor mijn kanker op onderzoek komen bij de radioloog, word niet veel gedaan hoor maar wel gevoeld en hopelijk word alles goed bevonden (voel zelf toch geen gekke dingen) en dat geeft toch altijd een gevoel van wat meer zekerheid. Daarna is Dr. Giorgio aan de beurt om te kijken of alles goed is gegaan met de reconstructie. Nou daar heb ik al wel een aantal vraagjes voor in mijn hoofdje. En we gaan het hebben over de tepelreconstructie. Spannend dus weer. En waar ik nog het meeste tegenop zie is eind september bij de oogarts in Luik. Volgens mij zijn mijn ogen dit jaar achteruit gehold wat betreft mijn zicht om nog maar te zwijgen van de waas die ik elke ochtend voor mijn linkeroog heb. Word steeds erger volgens mij. Hoppa en we zijn weer terug in die mallemolen ben ik bang voor. Maar ik ga nog niet op de feiten vooruit lopen, spannende dagen dus weer voor de boeg maar genoeg afleiding op het werk en de scholen gaan hier weer beginnen dus weer die zekere routine.

 

Tepelreconstructie

11 november 2014

Gisteren was het dan zover, mijn tepelreconstructie. Het laatste “ontbrekende” stukje. Om 9 uur mocht ik binnen in een soort klein achterkamertje van het ziekenhuis waar er een verpleegster en Dr. Giorgio op mij stonden te wachten helemaal in het groen gekleed. Steriel is volgens mij toch iets anders aangezien ik gewoon met mijn kleren en schoenen op de tafel mocht gaan liggen. Na eerst weer een mooie Picasso op mijn borst en oor te hebben getekend kreeg ik de plaatselijke verdoving in mijn oorlel. Aangezien mijn nieuwe borst ongevoelig is hoefde het daar niet. En ook al voel je inderdaad helemaal niets hoor je bij je oor toch de geluidjes en dat is toch best wel spannend. Maar goed 15 hechtingen in totaal, 4 in oor rest in borst. Hij is al met al toch een uurtje bezig geweest en ik doe het nu dus met een stukje oor minder. Het resultaat kan ik nog niet bewonderen vanwege het feit dat er een stukje plastic buis over mijn tepel is geplaatst ter bescherming en daarover zit verband; Weekje niet douchen en volgende week maandag terugkomen. Ook geen bh dragen. Loop er wel een beetje gek bj hoor zo met zo’n stukje buis wat naar voren priemt. Nu de verdoving uitgewerkt is merk ik toch dat je oorlelletje vrij gevoelig is, de hechtingen trekken ook heerlijk.En ‘s nachts slapen is een drama want ik ben een echte buikslaper maar kan nu natuurlijk alleen op rug of rechterzij liggen. Maar ja we weten waarvoor we het doen.

Nu hopen dat het resultaat mooi gaat zijn.

 

 

Mislukt

17 december 2014

Jammer maar waar, de tepelreconstructie is mislukt. Mijn eigen lijf heeft het transplant geresorbeerd.  Er blijft helemaal niets van over. Al die moeite voor niks. Ben verdrietig en teleurgesteld en moet dit nu even een plaatsje geven.

 

 

 

 

Hersenspinsels

22 december 2014

Het is weer die tijd van het jaar, Sinterklaas en de Zwarte Pieten zijn alweer lang terug naar Spanje en we zien weer overal de decoraties opduiken want het is alweer bijna kerstmis. Persoonlijk vind ik er niet veel aan heb weinig met kerstmis, moet elk jaar weer moeite doen om in de stemming te komen en als ik eindelijk een beetje opgewarmd ben is het alweer januari en gaat het leven weer verder, zonder versieringen of kerstboom. Eigenlijk raar dat mensen elkaar fijne kerstdagen wensen via een kaartje, mailtje, whatsapje of smsje terwijl ze op andere dagen in het jaar niets of weinig van zich laten horen. Dus hebben die kerstdagen toch iets magisch over zich hangen waarbij de mensen naar elkaar toe groeien. Dus misschien dat ik het dan toch nog leuk ga vinden. Jammer is wel dat ik te ver van mijn familie woon om even kerstmis te gaan vieren. Moet trouwens de 26ste gewoon werken want in België kennen ze maar een kerstdag. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet aan ze denk, want ik mis het wel ….. zo dat even samen zijn. Telkens met kerstmis bekruipt me dat vervelende gevoel, die kerstgedachte “vrede op aarde” nou de mens heeft volgens mij nog nooit zo ver van elkaar af gestaan. In deze tijd van alsmaar meer, alsmaar groter, alsmaar verder, alsmaar sneller, multimedia hier en daar en everywhere slaan we het menselijke een beetje over. We zijn de weg een beetje kwijt, de weg naar meer tijd voor je naasten, de weg naar warmte en geborgenheid, het blijft allemaal een beetje aan de zijlijn staan.