2015

Bedankt

2 januari 2015

Eerst en vooral voor iedereen een heel mooi, fijn, liefdevol en vooral gezond 2015. Dank jullie wel allemaal voor de vele reacties op mijn blog, dank jullie voor het volgen en ik hoop jullie ook dit jaar weer veelvuldig hier of op mijn fotoblog tegen te komen.

Voilà, kerstboom is weer weg en de rust keert weer. Een januari is voor mij dus een keerpunt geworden want ik werk nu dus nog maar halftijds. Gek idee hoor dat ik alleen nog maar ‘s morgens moet werken en de middagen voor mezelf heb. Heb inmiddels al een week menuutje opgesteld zodat we weer wat gezonder gaan eten tja ik heb er nu de tijd voor. De kinderen zijn er wel niet zo blij mee ….. bah groenten en vis …….. bleurk. Maar voor mij gaat het wel goed zijn om wat kilootjes kwijt te raken.

Ook ben ik in de tussentijd weer goed gekeurd voor 6 maanden. Moet wel mijn bloedsuiker gaan laten nakijken want die was aan de hoge kant, heb een levertraan kuurtje meegekregen want mijn vitaminen D was veel te laag en ik heb last van artrose maar er is geen kanker gevonden. Pff gelukkig maar toch elke keer weer super spannend voor mij.

Heb verder ook een andere beslissing genomen namelijk dat ik niet verder ga met mijn tepelreconstructie. Mijn borst blijft dus (voorlopig) zo, geen gehannes meer aan mijn lijf. Ben zwaar teleurgesteld (weer een keer) in mijn eigen lijf en ben het gewoon meer als zat.

Halftijds en verjaardag

11 januari 2015

Goh na een weekje halftijds werken moet ik zeggen …. bevalt me wel. Heb inderdaad zeeën van tijd, heb lekker gekookt (ook al vonden de kinderen al die groenten wat teveel, nog nooit zoveel groenten gegeten in deze week als op een heel jaar zei er eentje gekscherend hahaha) huisje kunnen schoonmaken, bank zaakjes afgehandeld. Dus ja lekker wat tijd voor mezelf. Of ik het ook nog zo fijn vind aan het einde van de maand als mijn salaris binnenkomt valt te bezien natuurlijk. Maar goed we trekken de broeksriem wat strakker en dan zullen we er wel uit komen. Voor de rest toch ook veel voor de TV gezeten met al die gebeurtenissen in en rond Parijs. Jeetje, waar gaan we naartoe met deze wereld. En ja dan vandaag mijn verjaardag, nog een jaartje en dan nemen we tram 5. Heerlijk verwend geworden door mijn man en kindjes, met heel mooie cadeautje. Een ervan stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, de Tamron 70-300mm lens en dus hopelijk een paar mooie fotootjes maken natuurlijk. Vandaag meteen een beetje uitgeprobeerd (dju wat was het steenkoud zeg) en moet zeggen eerste fotootjes zijn veelbelovend.

Mijn plekje vinden

28 januari 2015

Het valt toch nog dik tegen om halftijds te werken. Versta me niet verkeerd ik vindt het heerlijk om meer tijd voor mezelf te hebben. Nee wat ik bedoel is dat ik echt mijn plekje moet vinden in de groep. Jullie moeten misschien weten dat ik een chef heb die slecht tot niet communiceert. Hij doet het graag met briefjes, ik noem het de zogeheten ‘liefdesbriefjes’ die ik op mijn bureau heb liggen als ik in de morgen aan kom met allerlei opdrachten. Maar ik werk nog maar halve dagen chef daar kun je geen hele dagen inproppen hoor. Ook heb ik het idee (en misschien is het maar een idee) dat alles langs me heen gaat, alsof ik er niet bij hoor. Dat komt door het gebrek aan communicatie. Moet echt de pieren uit zijn neus peuteren om nog een beetje te weten wat er draait bij ons. Komt bij dat mijn chef vaak pas dik na tienen af komt kakken en ik om twaalf uur al weer weg ben dus ja dan leef je behoorlijk langs elkaar. Moet het hem wel een keer aan zijn verstand brengen maar op dit moment valt er weer absoluut niet mee te praten, teveel aan zijn kop blijkbaar. Een enorme werkdruk dus, gelukkig dat ik ‘s middags lekker vrij heb om te kokkerellen en te fotograferen. Hopelijk word het snel warmer zodat ik er lekker opuit kan trekken. Ach het zal me wel lukken om mijn plekje te vinden het heeft alleen wat tijd nodig.

Kleine meisjes worden groot

22 april 2015

Waar blijft de tijd, zo heb je ze als baby in je armen, zo moet je ze loslaten omdat ze hun eigen weg gaan. Zo ook bij ons. Volgende week krijgt Stéphanie de sleutels van haar appartementje. Ze kan niet wachten en dat is dan ook goed te merken aan de sfeer thuis. We lopen allebei op onze tenen en regelmatig botsen we met elkaar. Nou is dat niets nieuws onder de zon want we zijn allebei koppig en weten het allebei altijd beter als de ander. Ze heeft het al helemaal gepland, dinsdag de sleutels, woensdag schoonmaken en schilderen en zaterdag de meubeltjes gaan kopen. Wow, chapeau als dat lukt. Zou je niet een beetje de tijd nemen meisje durfde ik er gisteren uit te gooien, weekje later is toch ook niet zo erg. Nou nee het huisje was even te klein,

knijpje van mijn ventje in mijn been en moeders wist dat ze wijselijk haar mondje moest houden. En dat zal ik dan ook doen. Zij moet het doen en ze zal het zelf wel beter weten, maar je wilt als mama ze zo graag behoeden om hun kop te stoten. Even schilderen is er niet bij dat heeft zijn tijd nodig, zeker als de muren donkerpaars zijn geschilderd en jij ze “wit” wil hebben. Ook de meubels halen is niet zo even gedaan, kleine bestelwagen huren en dus hopen dat die op zaterdag vrij is, elektriciteit en telefoon laten aansluiten, verzekering afsluiten enz enz. En ondertussen ook gew

oon werken.

Maar ja deze moederkloek zal zich dus wat op de achtergrond proberen te houden zodat ze het zelf allemaal beleven kan.

Meisje ik wens je heel veel geluk met deze nieuwe stap in je leven. Ver zijn we niet en je weet dat de deur altijd open voor je zal zijn.

Love you Steph ❤

Kampioenschap en verhuis

4 mei 2015

Druk weekendje achter de rug. zoals al aangegeven in mijn laatste blogbericht gaat Stéphanie verhuizen naar haar eerste appartementje. maar om dat te kunnen doen moest er wel eerst een beetje geschilderd worden. Woensdag was het dan zover, de slaapkamer verven. Wow wat een afschuwelijke paarse en groene tinten hadden de oude bewoners op de muren achtergelaten. Steph wilde het wit hebben een van de moeilijkste klussen denk ik maar we zijn aan de klus begonnen. Echt na een laag zag die kamer er absoluut niet slecht uit dus dat gaf moed voor de tweede laag waar ik op donderdag mee begonnen ben.   Ging goed tot in de hoek. Toen kwam de onderste verflaag bij elke beweging van mijn verfrol los. WTF neeeeee niet doen.  Een groot gapend gat gelukkig alleen maar daar maar toch. Dan maar eerst weer laten drogen en dan maar vrijdag zien wat ervan komt. Maar eerst even de bestelwagen gaan halen want ze moet zaterdag toch behoorlijk wat spullen kopen bij Ikea en thuis staat ook een heleboel spullen. Hulp kreeg ze gelukkig van haar broer en een vriend maar ik vond het toch vervelend dat ik niet mee kon helpen want wij moesten met de kleinste naar Malmedy voor een turn kampioenschap.

Ze moest er zaterdag al om 8 uur zijn dus hadden wij besloten om er in de buurt te blijven slapen. Mooie B&B gevonden op nog geen half uurtje van Malmedy een echte aanrader. “B&B  Silberhütte in  Büllingen

Met Verena is het meer als goed gegaan, ze had echt een goede dag. ze werd eerste in haar categorie en derde met de groep dus ze stond weer op het podium. Jullie kunnen je voorstellen dat hier een trotse mama aan het typen is.

Op zondag zijn we snel weer naar huis gegaan om te kijken of we Steph nog mee konden helpen. Nou ik geloof dat de hulp meer als welkom was. Ze waren kapot die kinderen. Telkens die trappen oplopen met zware spullen is ze niet in de koude kleren gaan zitten. Wij mochten nog een commode en bed in elkaar steken en dan zo’n stomme lattenbodem. Pft wist niet dat daar zoveel latjes voor nodig waren.  Wat een priegelwerk. Maar de klus is geklaard. Nog wel even wat dingen aan kant gewerkt zoals al het karton in de kelder laten leggen want het was een grote pestzooi.  Nu kan ze beginnen met inruimen en dan gaat ze morgen voor het eerst daar ook slapen. Spannend voor haar maar het is erg gezellig geworden dus dat gaat helemaal goed komen. Moeders zal het moeilijker hebben denk ik. Loslaten is toch echt niet gemakkelijk maar ik heb me maar zeer weinig bemoeit met Steph dus ben best trots op mezelf.

Levensteken

9 juni 2015

Het bloed kruipt waar het kruipen moet. Een time-out is best fijn maar reacties van lieve mensen zijn nog veel belangrijker. Het was een drukke tijd en dat is het nog steeds alleen heb ik wel wat tijd voor mezelf vrijgemaakt. Er zijn van die momenten dat een ieder dat nodig heeft, om na te denken, om te herbronnen, om wat bij te komen of gewoon lekker niets te doen. Nou dat laatste is niet echt gelukt maar die details bespaar ik jullie. Kreeg trouwens van de week de papieren in de bus voor mijn zesmaandelijkse controle. Zo geen zin in maar ja wat moet dat moet. Was eerst net voor mijn vakantie en de uitslag op de dag dat ik met vakantie ga, nou dacht het niet, dus gebeld en nu staat de afspraak op de 13de (nee geen vrijdag) met uitslag op de 16de dus dat is nog vrij snel gelukkig. Deze keer geen scan maar een densiometrie onderzoek (Dexa) om te kijken of er een vorm van botontkalking is. Ach ja ook weer een van de bijwerkingen van die chemo en anti-hormoon pilletjes. Maar goed altijd weer spannend die tijd voor je onderzoeken, je zegt wel tegen jezelf “maak je niet druk” maar je voelt toch altijd weer die spanning. Zie wel dat ik naar een andere dokter moet voor de uitslag maar misschien is dat wel eens goed zo’n tweede mening. Bedankt voor het lezen.

Uitslag

19 juli 2015

Afgelopen maandag en donderdag mijn zesmaandelijkse onderzoeken. En dan donderdag meteen ook de uitslag. Alles is goed geen kankeractiviteiten, bloeddruk wat aan de hoge kant en uitkijken met mijn suikerspiegel. Dus meer als uitstekend nieuws. Het slechte nieuws kwam van mijn densiometrie scan, die de botdikte meet. Ik heb last van botontkalking vooral in de onderrug wat dus ook meteen mijn regelmatige rugpijn verklaard. Dit alles wordt veroorzaakt door een groot tekort aan calcium en vitamine D. Dus ondanks dat ik elke maand mijn levert aan innam en ik veel melkproducten er en drink heb ik toch een zwaar tekort. Dus nu elke ochtend aan een poedertje D-vital forte om er voor te zorgen dat we deze osteoporose kunnen vertragen of het liefst kunnen stoppen. Deze botontkalking word veroorzaakt door mijn hormoon therapie dus je neemt iets in tegen de kanker maar krijgt er iets anders voor terug. Fijn hoor.

Nieuwe operatie

25 september 2015

Gisteren mocht ik weer komen opdraven voor onderzoek. Deze keer niet voor de kanker maar wel voor de ogen. Ik heb de “ziekte van Fuchs“, waarbij mijn hoornvlies vertroebelt en alleen een transplantatie dit kan verhelpen. En dit gebeurd in Luik, op zo’n anderhalf uur rijden van hier. Luik is een erg groot ziekenhuis. Parkeergelegenheid is een echte ramp maar dit hebben ze erg slim opgelost door er met een grote parking in de buurt te werken en dan met een bus de mensen te vervoeren. Deze bus gaat in “spitsuur” om de tien minuten anders om de twintig minuten. Een mooie ecologische oplossing vind ik. Voor de rest ligt dit ziekenhuis in de ‘middle of nowhere’ wat je duidelijk kunt zien op de foto en is het helemaal opgetrokken in beton en is dus een soort bunker. Bereik met je phone bijna geen tot niet Je kunt er echt verdwalen en je ziet dan ook regelmatig mensen twee, drie soms zelfs vier keer jouw stoeltje passeren op zoek naar hun dokter. ik weet inmiddels dat ik op de -3 moet zijn en dan de pijlen 31 moet volgen. Maar voor iemand die het hier niet gewend is ‘bonjour’ Maar goed mijn afspraak bij Dr Sandrine Hick. ik mocht al snel naar binnen want er hadden drie patiënten afgezegd. We waren ook alweer vrij snel klaar want waar ik al voor vreesde werd  al snel duidelijk, er zitten weer blaasjes die elk moment weer kunnen open knappen en dus pijn geven. Het hoornvlies is dus weer aangetast. Nu is er maar een grote ‘gene’ elke ochtend. Ik sta op met een vertroebeld, soort melkachtige mist voor mijn oog. Ook heb ik het gevoel alsof er steeds ‘iets’ inzit, maar dat zijn dus die blaasjes die ik voel. Bij mijn rechter oog was het al in een verder gevorderd stadium en dan heb je het gevoel alsof er zand in je oog zit. maar goed ik ga dus opnieuw onder het mes. Dit keer is het linkeroog aan de beurt. In een jaar tijd is dat snel achteruit gehold en willen we erger voorkomen moeten we ingrijpen. En dus is er ook meteen een operatiedatum geprikt. Ik mag dat wel zo dat meteen weten waar toe waar af. De datum staat in mijn agenda genoteerd op 8 december. ik ga op maandag 7 december binnen en mag op woensdag alweer naar huis om dan rustig bij te komen. Al met al zal ik zo’n kleine maand uit de running zijn. Nou vind ik dat niet zo heel erg hoor maar psssstttt niks zeggen. Zal in ieder geval met de feestdagen thuis zijn. is ook wel eens lekker als je in het toerisme werkt en je dus altijd werkt wanneer anderen vrij hebben. Heb vanochtend mijn chef op de hoogte gebracht en die reageerde erg koel en afstandelijk. Zal nog even moeten bezinken denk ik, bij mij ook trouwens. Maar ben ergens wel blij dat het nu eindelijk gaat gebeuren en dat ik met het nieuwe hoornvlies beter kan gaan zien want het is nu wel erg behelpen. Zou eigenlijk weer nieuwe brilglazen moeten krijgen maar daar wachten we nu nog maar even mee. Heb geen zin om twee keer meer als 600€ uit te gaan geven voor nieuwe glazen dus nu maar even behelpen met vergrootglas.  Ben al wel begonnen met nadenken over hoe ik dit ga oplossen want er moet toch iemand Verena uit school halen want de eerste week moet ik plat blijven liggen of toch in ieder geval zoveel mogelijk, en dus kan ik niet autorijden. Maar komt tijd komt raad dat zijn  zorgen voor morgen.

Wankel en broos

30 oktober 2015

Als je al, zoals ik op het moment, wat wankel en broos bent heb je niet veel nodig om onderuit te worden gehaald. Gisteren was zo’n moment. Op het matje geroepen bij de baas  omdat ik een opmerking heb gemaakt over een opdracht die hij me gaf. Ik weet het hij is de baas en jij bent de werknemer en je hebt te doen wat de baas zegt. Maar hier vond ik dat die echt heel raar te werk ging en de opdracht die ik kreeg was erg vaag. Een offerte vragen voor een diner waarbij de datum en het aantal personen nog niet vastligt vind ik een verspilling van mijn tijd en energie. Oke doordat hij niet wilde luisteren (hij heeft altijd gelijk) ging mijn toon iets te ver de hoogte in en toen explodeerde hij letterlijk en figuurlijk. Met dus als gevolg mijn gesprek onder vier ogen gisteren. Wat me daar het meeste heeft geraakt zijn de woorden dat ik nors, stug en klantonvriendelijk zou zijn. Dat komt binnen. Ik heb altijd achter een toonbank direct met de klanten gewerkt en heb dit nog nooit gehoord. Eerder het tegendeel. Dus waar komt het vandaan? Wilde hij me niet vertellen maar ik moest wel veranderen. Hij suste de klanten altijd door hen te zeggen dat ik gezondheidsproblemen heb, waar haal je het lef vandaan om dat te zeggen. Maar goed wil mijn job natuurlijk ook weer niet op het spel zetten heb hem jammer genoeg toch nodig dus dit vrouwtje gaat weer zo mak worden als een lammetje en volgen als een schaapje en ja en amen zeggen. Heb er vannacht wel niet goed van kunnen slapen en twijfel op dit moment echt aan mezelf. Wat doe ik fout en hou doe ik het om dit te verbeteren. Heb nu zo’n zin om ver weg te rennen even tot bezinning komen even mijn innerlijke ik vinden. Maar wauw als ik die dan vind misschien staat ze me wel helemaal niet aan en wat doe ik dan. Weet het even niet meer op dit moment. Dju toch hoe kan een mens je de vernieling in helpen zeg.

Verwarring en onrust

12 november 2015

Hebben jullie ook wel eens dat gevoel. Dat gevoel van  “onrust”, “iets anders willen”, “wat heb ik nou bereikt in mijn leven”, ” wat wil ik nog doen”.  Ik word over 2 maanden 50 jaar en heb dus statistisch gezien ongeveer twee derde van mijn leven achter de rug. Nog maar een kwart te gaan en ik heb eigenlijk feitelijk niets bereikt in mijn leven. Ja natuurlijk heb een man, drie kinderen, een eigen (afbetaald) huisje, werk, en toch voelt het niet lekker. Heb natuurlijk mijn kruisjes gehad en heb ze nog steeds maar hola wie heeft die kruisjes niet. Ik ben van nature nou eenmaal iemand met veel up’s en down’s, het Jantje lacht Jantje huilt type, maar wat ik nu al een tijdje voel slaat wel alles.   Midlife crisis tja misschien. Depressie kweet niet. Burn-out zou kunnen. Heb de laatste weken, maanden een ontzettende onrust in mijn lijf. Een niet meer willen, niet meer kunnen, met rust gelaten worden gevoel, een ik ben hier weg gevoel, een ik wil dit niet meer gevoel. Laat ik jullie nou schrikken als ik zeg dat ik erover na heb gedacht om er een einde aan te maken gewoon om er dan vanaf te zijn. Maar dat was te gemakkelijk want dan verlies ik altijd. En ben daar veel te schijterig voor. Ik denk nog steeds teveel met mijn kopie en denk dus na over de eventuele gevolgen voor mijn nabestaanden en dan durf ik het toch niet te doen. Ben ook veel te angstig om nu daadwerkelijk een punt achter mijn werk te zetten wat overigens wel het beste zou zijn denk ik zelf. Zou het liefst willen vertrekken naar misschien wel een ander land en om daar weer iets anders op te bouwen.  Maar ook daar ben ik te schijterig voor.  Angstig is misschien niet het juiste woord, noem het eerder onzekerheid. Ik hou wel van zekerheid in mijn leven. Ik heb graag zelf de touwtjes in handen. Ik houd er wel van om  te weten dat  elke maand mijn loon word gestort zodat ik mijn rekeningen kan betalen. Maar zit daardoor ook ontzettend in tweestrijd, ik weet gewoon niet wat ik wil. Ik lijk wel zo’n klein kindje van 5 die weten ook vaak niet wat ze willen. Maar die hebben nog een heel leven voor zich, ik niet als ik iets wil veranderen dan moet ik dat nu doen, nu het nog kan. Maar wat, waar en hoe? Ik pieker me suf om die vraag te beantwoorden en het lukt me maar niet. Was ik maar wat zelfverzekerder, had ik maar wat meer moed en wilskracht.

Het aftellen is begonnen

26 november 2015

Het aftellen is begonnen, nog tien dagen te gaan voor ik richting Luik ga om daar voor de tweede keer een hoornvliestransplantatie te ondergaan. Nou zullen jullie wel denken ach je weet wat je te wachten staat, het is de tweede keer al, maar het maakt het niet minder spannend hoor. Het is en blijft je oog en ik kan jullie verzekeren je hebt ze beide nodig.  Nou corrigeert je andere oog erg veel maar als je zoals ik eigenlijk alweer aan nieuwe brilglazen toe bent (maar wacht er nog even mee want straks moet het toch een paar keer veranderd worden) zie je toch niet echt goed. Gelukkig kun je de lettertypes op je computerscherm groter maken. Je word wel snel moe van dat geconcentreerd lezen op je computerscherm maar ben blij dat ik dat heb want een boek lezen lukt jammer genoeg echt niet meer, en ook autorijden is een avontuur vooral bij schemer, nacht of regenachtig weer. Dus ben ergens ook wel blij dat het eindelijk gaat gebeuren maar het blijft verschrikkelijk spannend.

Update

14 december 2015

Kleine update, operatie is geslaagd, morgen terug naar Luik voor controle. eerste week niet gemakkelijk want plat moeten blijven liggen is niet gemakkelijk en zeker niet als je rugpijn hebt. De luchtbel die het hoornvlies op zijn plaats houd is inmiddels weg en ik mag dus weer wat meer bewegen in mijn bed. maar nog steeds niets tillen of voorover buigen in verband met de hechtingen. Heb verder niet zo heel veel last van mijn oog, een gêne alsof er steeds een wimper in je oog zit maar ho zeker niet wrijven.  Ook rijden met de auto is uit den boze. Doe het erg rustig aan dus hoop dat de dokter morgen tevreden is. Heb nog steeds absoluut een slecht tot zeer slecht zicht in mijn linkeroog. Gelukkig dat je de resolutie van een computerscherm kunt veranderen. Maar blijf er zeker niet te lang achter want het vermoeid mijn ogen. Dus tot gauw voor hopelijk goed nieuws.

Nog steeds te vermoeiend

19 december 2015

Wil jullie gewoon laten weten dat het goed met me gaat maar dat de ogen nog te snel oververmoeid raken als ik achter de computer zit of op de telefoon actief ben. Mijn  oog is nog steeds gedilateerd waardoor licht pijn doet en je erg wazig ziet. daardoor krijg ik hoofdpijn als ik me concentreer. En dus is het rustig aan mijn kant, maar denk wel aan jullie, maar reageren op jullie blogs en of op sociale media’s gaat niet lukken; hopelijk binnenkort wel weer. Maar dat is allemaal normaal dus geduld, geduld geduld (en laat dat nou niets voor mij zijn)