2016

Opnieuw begonnen met werken

9 januari 2016

Gisteren ben ik dan na een maand ziektewet weer begonnen met werken. Toch nog best moeilijk om er weer in te komen na een maand afwezigheid. Gelukkig was mijn collega bereid om, onder het genot van een kop koffie, me weer van al het reilen en zeilen op de hoogte te brengen. Totdat de baas kwam, toen was het gedaan met de rust. Ben toen maar echt begonnen met mijn achterstalige werk in te halen. En dat is vooral de boekhouding. Jullie weten misschien dat ik op de sterrenwacht al sinds twee jaar de boekhouding bij hou. Niet zo heel moeilijk hoor gewoon een excell met daarin de uitgaven en inkomsten. Maar ik ben wat dat betreft wel een echte Pietje Precies. Nou had ik de boekhouding twee jaar geleden overgedragen aan een collega omdat ik toen voor drie maanden eruit ging in verband met mijn borstreconstructie maar dat was na terugkomst een echte vieze tegenvaller. Het zat vol fouten en vooral was hij vergeten dingen in te vullen. Dus dacht ik dit keer meer na en vroeg aan mijn collega’s om er vanaf te blijven. Maar daar stond tegenover dat ze alle inkomsten en uitgaven op een A4-tje moesten schrijven en wel heel precies met datum, waarom en door wie, zodat ik het alleen maar gemakkelijk zou hebben. Nou forget it, niet dus. Mijn collega wel maar mijn baas absoluut niet. Tja en zoek het dan maar eens uit. Dus gisteren begonnen met de boekhouding uit te pluizen, niet gemakkelijk maar kom er wel uit hoop ik.

Maar was trots op mezelf want heb op een gegeven moment heb ik gewoon de computer uit gedaan en de papieren laten liggen en ben naar huis gegaan. Komt maandag wel weer. Trouwens kreeg toen barstende koppijn van het intensief naar dat scherm te zitten kijken. Toch de 19de maar eens aan de dokter vragen of dat normaal is die hoofdpijn.

Controle oogarts

21 januari 2016

Dinsdag voor controle van het oog weer naar Luik. Toch zo’n dik uur rijden van ons   vandaan en vooral we moesten de Baraque Fraiture over wat toch een stuk hoger ligt als bij ons, en wij hebben al 25 cm sneeuw. Met mist weggereden maar met zon aangekomen. Niks geen sneeuw meer op de baan dus het verliep vlot.  Niet lang hoeven wachten ook, eerst een assistent die de eerste tests doet en daarna de dokter. Is tevreden met het resultaat. Kan al veel beter lezen (met bril natuurlijk) maar mis nog de scherpte, maar dat komt ook door de hechtingen. Die gaan er nu eind volgende maand uit en dan nog een maand wachten en dan krijg ik nieuwe glazen aangemeten. Wel zo fijn voor een goed zicht. Dus nu nog even behelpen met het vergrootglas. Dus gewoon nog wat geduld hebben.

Zenuwen

7 februari 2016

De zenuwen maken zich alweer meester. Sinds de papieren van mijn halfjaarlijkse controle eind deze maand in de bus vielen heb ik weer last van allerlei hersenspinsels. Dit gevoel is ook alleen maar vergroot omdat ik sinds een tijdje last heb van een plekje onder mijn borst. Het doet pijn als ik er op druk of wanneer ik een bh draag. Zal wel niets zijn, maak me waarschijnlijk druk om niets maar toch ……

Ook heb ik sinds drie weken last van mijn voet. Loop mank maar weet absoluut niet waarom. En zeker als ik een dagje op het pootje heb gestaan doet het verdomd veel pijn, kan er dan gewoon niet op blijven staan. Heb er volgens mij niets mee gedaan. Eerst dacht ik nog ‘ben toe aan nieuwe schoenen’, maar ben sindsdien van paar veranderd maar het helpt niet. Misschien omgezwikt maar dat zou ik toch moeten weten.

Dus ja ik weet het stom om je van te voren zorgen te maken maar denk dat het wel altijd in je achterkoppie zal meespelen. Wat als…………., het zal toch niet ………….

Geen nieuws is goed nieuws

16 maart 2016

Heb op dit moment weinig tot niets te melden en dat is natuurlijk goed. dat wil zeggen dat alles in rustiger vaarwater is gekomen of dat ik me heb voorgenomen gewoon wat minder te delen. Merk dat iedereen een beetje internet moe is (ik ook). Ik doe, als ik tijd heb, lekker mijn eigen dingetjes en dan vooral het fotograferen staat op een hoge plaats. alleen zijn met mijn camera heerlijk. Dus lieve mensen mocht ik minder op internet te vinden zijn wil dat niet zeggen dat ik me niet meer in jullie interesseer maar gewoon dat er voor mij belangrijkere dingen zijn.

Zodra ik weer wat te melden heb horen jullie het vanzelf wel weer.

Opgeslorpt

8 april 2016

Ik had het me 5 jaar geleden na mijn diagnose nog zo voorgenomen, ik wilde niet meer door het leven meegesleurd worden, wilde het rustiger aan gaan doen, genieten van het leven. Pfff er blijft maar bitter weinig van mijn voornemens over. Je word vanzelf weer meegetrokken in dit leven. Meegezogen door de stroom. Zeker als je kinderen en werk hebt. Wat doe ik fout, wat kan beter? Ik weet het ……… maar steek gewoon mijn kop in het zand en wil het niet weten. Dus kak ik nog maar wat aan en klaag ik tegen jullie, mijn lezers.

Vijf jaar na behandeling

29 mei 2016

Ben inmiddels in het traject van nog maar een keer per jaar onderzocht worden. Laatste keer dat ik bij mijn oncoloog was ging alles goed behalve een teveel aan gewicht en mijn botontkalking waarvoor ik elke dag een supplement neem. Hij vond het wel raar dat ik nu al geen Tamoxifen (die zorgt ervoor dat mijn hormonen stil komen te liggen omdat mijn kanker hormoongevoelig was) meer neem omdat dat nu blijkbaar 10 jaar lang word aangeraden en bij mij waren het er maar vijf,  maar hij deed er verder niets mee. Ach zoals jullie je misschien herinneren heb ik ‘niets’ met die dokter, het klikt niet. Ik zeg ook altijd dat alles goed gaat misschien mijn fout maar wil dat gewoon niet met hem delen. Maar heb eigenlijk niet zo heel veel te klagen, anderen zijn er minder goed van af gekomen. Oké stijf en stram, lijf van 80, botontkalking, opvliegers, stemmingswisselingen, overgewicht, geen zin in sex, geregeld krampen in arm en borst, kortademigheid, zware arm en zo kan ik nog wel even doorgaan maar de meeste lotgenoten kennen dit wel. De verschillende operaties hebben natuurlijk hun littekens achter gelaten, maar ook daar heb ik niet veel te klagen, ik heb weer twee ‘boobs’. Ik zal wel nooit T-shirtjes aantrekken met een decolleté en ook voel ik mij zeer onzeker in topjes maar hé ik ben er nog. De reconstructie is best goed gelukt behalve dan de tepel want die is niet aanwezig. De tepelreconstructie is mislukt. Aan de ene kant wil ik afmaken waar ik aan begonnen ben maar aan de andere kant ben ik die ziekenhuizen zo kotsbeu. Want na zo’n tepelreconstructie moet er ook nog een tattoo komen.  Ik heb nog dagelijks te maken met de gevolgen van de borstreconstructie, door de diep-flap operatie heb ik nog steeds geen gevoel rond mijn navel. Ook heb ik regelmatig zo’n harde buik dat het gewoon pijn doet. Maar ook daar valt mee te leven. Al met al ben ik aan de ene kant blij dat ik het gedaan heb maar oh wee als ik het allemaal van te voren had geweten had ik wel twee keer nagedacht. Maar het zwemmen zo zonder achterliggende gedachten van zit de prothese nog wel goed is wel fijn. En ook het thuis rondlopen zonder bh en dan niet bang zijn als er word aangebeld is wel lekker. Zo van die stomme dingetjes waar je normaal niet aan denkt maar die na een amputatie wel tot de realiteit behoren. Maar nogmaals ik ben blij dat ik er nog ben en dat ik nog iets te klagen mag hebben, veel lotgenoten hebben die kans niet meer gewoon omdat ze er niet meer zijn.

Grrrrrrrrrr

19 juli 2016

Maandagochtend 8 uur, eerste werkdag na de vakantie. Eerste werkdag na het ontploffen van dat fameuze ‘bommetje’ (zie twee blog berichten hieronder). Om kwart over acht worden de eerste kindjes al gebracht voor het driedaagse astro-kamp. Tijd om te kijken of iedereen betaald heeft krijg ik niet. trouwens achteraf ben ik erachter gekomen dat geen van mijn collega’s de moeite heeft genomen om de betalingen überhaupt te checken. Leuk hoor om zo te beginnen. Ben de hele dag bezig geweest met 21 uitbundige kindjes van 6 tot 9 jaar. Mijn baas is met vakantie, collega een moet van alles op papier zetten voordat hij vertrekt en draait zijn laatste uurtjes en collega twee is net nieuw en kan nog niks want er is hem nog niets geleerd. Ja mijn chef denkt dat dat allemaal vanzelf gaat …. niet dus. En ja deze bibi staat er dus alleen voor. Van ’s morgens 8 uur tot kwart voor zes toen werden de laatste kindjes weer opgehaald. Dat zijn wel even 9,5 uur non-stop en dat drie dagen lang.  Gelukkig is mijn jongste dochter komen meehelpen met de spelletjes en kon ik dus snel snel tussen de soep en de patatten kijken of er betaald was. Heb ook geen tijd gekregen om de mails te checken ja heb er drie beantwoord in mijn middag pauze. Overigens klasseren mijn collega’s nooit mailtjes na te hebben geantwoord en zou ik mij dus door zo’n 150 mailtjes moeten worstelen nou nee dus heb ik echt geen tijd voor. Wel zie ik dat de overnachting voor die dag geannuleerd is, vraag nog netjes wie had deze overnachting moeten doen, en vertel die bewuste collega dus dat de animatie niet doorgaat. Zie dat mijn chef om 20 uur de bewuste mail doorstuurt naar zijn vrouw om dan om 23 uur een boze sms te krijgen dat hij het niet vind passen dat hij niet op de hoogte is gebracht van deze annulatie omdat hij deze animatie ging doen, en nog wel tijdens zijn vakantie. Nou ja zeg ga op het dak zitten. Grrrrr daar kan ik dus zo pissig om worden. COMMUNICATIE chef is het hele eiereneten. Maar ga zo door en je raakt nog een werknemer kwijt. Zag dat sms’je pas vanochtend want lag er gisteren al om half elf in zo kapot was ik. Vandaag tegen de dertig graden dus kinderen mee pakken naar de bossen denk ik want er is bij ons geen schaduw. Zal er weer iets leuks van maken en Verena helpt weer mee. Fijne meid heb ik toch

De emmer is overgelopen

16 september 2016

Tja die druppel hè, die laatste druppel die ervoor zorgt dat de emmer overloopt. Nou die druppel heb ik dus zaterdag bereikt. Kleine ergernissen die niet uit worden gesproken en dat al 5 jaar lang. Ik leg het even uit. Afgelopen woensdag zegt mijn baas (sorry Franky maar het woord leidinggevende krijg ik bij hem niet over mijn lippen) dat als ik naar de officiële opening van ons planetarium wil komen ik dan mijn uren niet mag aftikken (wij hebben nog zo’n tijdklok) maar ik mag wel tijdens mijn privé uren komen. Nou sorry hoor maar dan kom ik dus niet. Om dan zaterdag te constateren dat hij en een collega wel hun uren hebben opgeschreven. Ja hallo als je mij er niet bij wilt hebben zeg dat dan. Komt ook nog bij dat ik zaterdagavond bezig was met een groep en hij doodleuk aan mij vraagt of ik het beddengoed even wil verschonen voor de mensen die blijven slapen en waar hij zich dus mee bezighield. En ja in jullie ogen waarschijnlijk zo van ‘waar maak jij je druk om’ maar bij mij na 5 jaar vernedering, geen communicatie, geen structuur, ruzie en nooit iets uitpraten de bekende druppel. Heb maandag meteen een mailtje gestuurd naar mijn werkgever om mijn onmacht te uiten en om een gesprek aan te vragen. Aangezien ik op dinsdag nog niets van hem gehoord had heb ik hem op woensdag maar opgebeld. Hij is ook al langer op de hoogte van onze problemen samen en ook toen die bij ons is gekomen om het contract te tekenen van mijn nieuwe collega was het hem en twee bestuursleden (waarvan er een het roer volgend jaar overneemt) opgevallen dat er met mijn baas niet te praten valt zonder dat hij zich opwind. Hij dreigt weg te gaan als iets hem niet zint en dat hij toch altijd zijn gelijk wil hebben. Ook viel hen op dat ik me erg moest inhouden bij bepaalde onderwerpen. Maar mijn werkgever zou er dus voor zorgen dat ik een gesprek kreeg met dat bestuurslid en mijn baas zodat er een getuige bij zit. Maar dat kon niet meteen natuurlijk. Die dag heb ik ook gevraagd aan mijn collega of hij wel gewoon zijn uren mocht opschrijven en ja toen vroeg die natuurlijk waarom. Ik de uitleg gedaan en nog wat kleine ergernissen erbij (stom stom). Want tja zoiets blijft natuurlijk nooit onder ons. Maar goed om een lang verhaal kort te maken gisterochtend komt mijn baas dus binnen in mijn bureau en vraagt ‘is er iets?’ nee niks alles okay. En weg was die weer. Om dan een half uurtje later weer binnen te komen en hetzelfde te vragen. Ik weer ‘nee niks’. ‘Jawel’ zegt die ‘want jouw collega heeft gezegd dat …. ”Pardon jij durft aan mijn collega te vragen wat er is’. ‘Begint dat nu weer achter mijn rug roddelen met collega’s en draai je om als ik tegen je praat’. Dus ik ‘baas ik heb geen zin om met jou te praten’. ‘Ik ben je chef en jij zult met mij praten’. Ik zeg op een heel kalme toon ‘zie je nou je kunt niet normaal met jou praten je verheft meteen je stem, en nu stop ik ook met dit gesprek en ben ik weg’. ‘Hoe jij weg dat is plichtsverzuim en dus grove fout waarop ontslag staat’. Ik in alle rust mijn computer uitgedaan en gezegd ‘praat maar met je grote chef’. En toen ging ik dus weg, Komt die achter me aan verspert zo’n beetje de deur, ‘kijk ik heb mijn uren ook niet opgeschreven vrijdag’ (hij liep inmiddels rood aan). Heb netjes mijn werkkaart afgestempeld en heb hem gevraagd voor de deur weg te gaan waarop ik buiten ben gegaan. Thuisgekomen helemaal over mijn toeren en heb toen ook meteen mijn werkgever opgebeld en uitgelegd en hij zei meteen ‘kalmeer, het is geen  plichtsverzuim want je hebt mij meteen gebeld. Ik moet nu weg maar bel straks terug’.En dat heeft die ook gedaan gisteren om half negen. Het leek hem en dat bestuurslid het beste dat ik vrij nam en er komt dus inderdaad een gesprek om te kijken of dit te lijmen valt. Mijn baas had hem trouwens de hele dag geprobeerd te bellen maar hij had instructies gegeven om hem niet door te verbinden. Baas heeft ook een mail gestuurd waarop die dus op ontslag aandringt wegens plichtsverzuim. Heb wel tegen mijn werkgever gezegd dat ik zaterdag netjes zal gaan werken want zo staat het op de planning en ik heb nog wel wat plichtsbesef hoor (heb een verjaardag en ’s avonds het geburl van herten). Heb dus vandaag netjes een mailtje gestuurd naar mijn baas en mijn werkgever om dat dus mee te delen. Maar oh wee als mijn baas weer moeilijk doet op zaterdagavond dan ben ik weer weg. Word vervolgd dus

Oeps zie nu pas hoe lang het is geworden, sorry voor het lange verhaal

Ontslag

02 oktober 2016

Mijn brief is de deur uit. Na wikken en wegen en beraad heb ik de knoop doorgehakt en heb ik mijn ontslagbrief opgestuurd. Nu maar kijken wat er gaat gebeuren, wie er het eerste reageert en of er überhaupt iemand reageert. Heb nog meer als 60 overuren in te halen dus tja weet ook niet wanneer mijn contract echt ten einde is, even afwachten dus.

Kleine update

25 Okt 2016

Hallo lieve volgers hier even een update uit de Ardennen.

Ben dus sinds 7 oktober thuis. Ben mijn overuren aan het oppeuzelen en eind van deze maand zal ik dus in de ww komen. Heb eigenlijk toch ook weer niet stil gezeten hoor. er zijn al een paar spontane sollicitaties de deur uit en een afwijzing heb ik inmiddels ook al binnen. Maar hé we houden de moed erin. Heb verder helemaal niets meer gehoord van mijn werk of eigenlijk wel een heel gemene mail eigenlijk van mijn baas waarbij hij de schuld gewoon bij mij legt. Hand in eigen boezem steken is bij hem onbekend. En ach ik was eigenlijk helemaal niet zo’n slecht persoon vooral na het nuttigen van een glas alcohol was ik erg vrolijk. En oh ja dat hij het jammer vond dat hij nooit mijn gebruiksaanwijzing had gevraagd aan mijn man en of ik de sleutel meteen wilde afgeven. Zo zeg over natrappen gesproken. Heb wel mijn andere werkgevers op de hoogte gesteld dat dit niet kon en mocht en die waren het helemaal met mij eens en zouden mijn baas op het matje roepen, tja daar ben ik dan vet mee hè. Ook is er een mailtje weg gegaan naar de vakbond maar jammer genoeg heb ik van hun niks gehoord. Die kennen je ook alleen maar wanneer je moet betalen. En mijn sleutels heb ik nog steeds, tja werk natuurlijk officieel nog tot einde van de maand.

Verder heeft mijn man afgelopen week een weekje vrij gekregen waardoor wij eindelijk eens de tijd hadden om de kamer van de jongste opnieuw te behangen. Nadat zij de kamer ingepacht had doordat de oudste op zichzelf ging wonen was haar grootste wens een ander en vooral lichter behang. geef toe dat drie donkerbruine wanden haar al kleine kamertje nog kleiner maakte dus hoppa eraf. Moet zeggen ze heeft mooi gekozen, drie witte wanden en een accentmuur met paars. Paar leuke frutsels erbij en klaar is Kees. Het is erg mooi geworden vind ik.

En ben bezig geweest met fotograferen. Heb nu weer de zin en de tijd dus mocht je geïnteresseerd zijn in de resultaten kijk dan eens gerust op mijn andere blog.

Voila helemaal bij gelezen, tot binnenkort

Zeven jaar verder

8 december 2016

Ik laat mijn gedachten gaan en even ga ik weer terug in de tijd. Zeven jaar geleden vond ik dat knobbeltje Wat is er sindsdien veel veranderd in mijn leven. Sinds die diagnose is mijn leventje in een stroomversnelling geraakt. En niet alleen dat van mij maar ook dat van mijn familieleden want kanker krijg je niet alleen. Leef ik nog met de gevolgen van mijn kanker, ja elke dag, zelfs elk uur jammer genoeg zal ik nooit meer de oude worden. Maar ik heb hier ook uit geleerd, ben sterker geworden, leef bewuster.

Zij aan zij gaan we door de storm
Als je duizelig wordt, geef ik jou mijn adem
Zij aan zij tot de zon op komt
En elke zorg meteen verdwijnt

 

 

Advertenties