Update

Hoe gaat het met ons?

Met mij best goed, ben weer aan de slag in de naschoolse opvang en dat bevalt nog steeds goed. Wel heel vermoeiend door de werktijden en het vele lawaai waar ik mee te maken krijg maar goed daar zijn het kinderen voor. Maar heb wel het gevoel dat de jeugd van tegenwoordig toch heel anders word opgevoed als wij vroeger. Ik had nog niet de helft van wat ze nu zeggen durven te vertellen tegen een volwassenen. Brrrr soms erg akelig om dat soort taal uit bijvoorbeeld een 3-jarige te horen. Maar aan ons om hem of haar daar dus op te wijzen.

En met de burn-out van mijn man? Tja wat kan ik zeggen er zijn dagen met en dagen zonder. Hij zit nog steeds thuis in de ziektewet maar het gaat al wel wat beter hoor. Hij heeft contact opgenomen met zijn werkgever om te kijken of ze samen tot een oplossing zouden kunnen komen maar hij kreeg het deksel op zijn neus want ze konden geen uitzondering voor hem maken. Snap ik best maar na 24 jaar trouwe dienst verwacht je toch iets anders.

En dus kabbelen we rustig verder als een klein beekje en soms als een woeste rivier

Advertenties

Burn out deel 2

Sinds 12 mei gaat het op en af met de husband. Maar vrijdag gaf die bij de dokter aan dat de medicijntjes beginnen te werken. Hij voelt minder die ‘druk’ en kan het werk wat meer van zich afzetten. Ook is hij in gedachten al bezig met een mailtje voor zijn baas. Heb hem aangeraden om het eerst in het Nederlands te doen en hem daarna samen te vertalen en door de dochter in een fatsoenlijke tekst om te zetten. Misschien geven ze gehoor aan zijn mail, zo niet zal hij een grote draai moeten maken in zijn werk leventje en zijn geluk misschien ergens anders moeten zoeken. Jammer hoor na bijna 25 jaar trouwe dienst. Maar hij heeft gelukkig nog tot eind juli de tijd gekregen om een oplossing te zoeken. Bij mij en de dochter is het tenenlopen een stuk verminderd gelukkig. Er word zelfs alweer wat gelachen soms. Gelukkig want met mijn werk, examen stress bij de dochter en de nieuwe keuken was en is het best moeilijk. Ik moet nog twee weken werken en dan loopt mijn contract ten einde. Nog een weekje in de vakantie werken en dan bang afwachten of ik in september weer terug mag komen. Hoe wij het financieel allemaal gaan klaarspelen weet ik nog niet, daar lig ik wel eens wakker van.

Kijken op jullie blogs zit er nog steeds niet in lieverds (mijn oprechte excuses hiervoor) laat staan reageren. Komt ook wel weer als alles in wat rustiger vaarwater is gekomen. Wie weet pak ik het fotograferen dan ook weer op 😀

Burn-out

Heb ik net weer een beetje mijn leventje op de rails stort mijn man in. gecrasht, diagnose burn-out. Moeilijk voor hem maar ook voor mij en de kinderen. We lopen op onze tenen en weten (nog) niet precies hoe hem te helpen. Ben druk bezig met informatie te zoeken op het net voor mezelf en misschien later ook wel voor hem. Hoe kan ik helpen, wat kan ik doen? Veel onbeantwoorde vragen op dit moment. Maar wij hebben samen al zoveel meegemaakt, gevochten en opgelost dat dit ook wel weer tot een goed einde zal komen, ook al is dat einde van die tunnel nog lang niet in zicht.

Werk

Plaatste ik onlangs nog een post over dat het zoeken naar werk op een laag pitje stond bij mij, kreeg ik prompt vandaag om 16 uur een telefoontje van de gemeente dat er een job was vrijgekomen en of ik daar iets voor voelde. Ik heb inderdaad een sollicitatie gesprek gehad op 15 december over een job als reserve in de naschoolse opvang  van de gemeente. Met alles erop en eraan hoor, een echte jury en aangetekende brieven wauw. Maar het resultaat was dus dat ik op een wachtlijst stond en zodra er iemand ziek viel kon ik een telefoontje verwachten. Maar dat was alweer een tijd geleden en ik dacht daar eigenlijk helemaal niet meer aan maar ben er natuurlijk best blij mee. Weer lekker even onder de mensen komen (want je isoleert hier best als je werkeloos bent). Goed het is maar een vervanging maar wel tot eind juni. En het zijn maar 14 uren in de week, en mijn dochter moet thuis gaan komen met een bus maar weegt dat alles op tegen mijn gemoeds-toestand ………. nee, en dus heb ik volmondig ja gezegd en begin ik nu aanstaande maandag.

foto van internet

Hoe het gaat

Hoe het met mij gaat? Wat kan ik zeggen ….. net als het weer. Ver beneden vriespunt op het moment. Onzeker, niet weten wat ik wil, lui, neerslachtig. Ben sinds half oktober thuis en merk dat er steeds minder en minder uit mijn handen komt. Heb gewoon geen zin, voel me nutteloos. Ook heb ik absoluut geen zin om ook maar ergens op te reageren. Facebook, beurk helemaal geen zin in, maar heb dan ook al jaren een haat/liefde verhouding. Blogland ja reageer hier en daar maar niet echt met erg veel enthousiasme. Blog weg, blog terug pffft weet het gewoon even niet meer. Er zijn toch veel mensen die mijn boek willen lezen blijkbaar, die zich er misschien aan op trekken dus ja afsluiten lukt eigenlijk gewoon niet. En dus staat die er nog steeds en ga ik ook verder met bloggen. Mijn gal spuien, mijn gevoelens neer pennen. Dit is mijn manier van verwerken en aan mezelf werken ook al ben ik in dat laatste niet echt goed.

Zoektocht naar werk heeft tot nu toe niets opgeleverd. Ja zit in een soort ‘reserve’ bij de gemeente. Een echt sollicitatie gesprek gehad met vier juryleden die jou allerlei vragen stellen en je beoordelen maar ik ben dus goed gekeurd als reserve kandidaat voor de rekrutering voor de naschoolse opvang, dus nu maar hopen dat er iemand ziek valt of zijn baan opzegt.

Voor de rest niets meer van de vakbond gehoord over mijn uitkering dus we doen het nog steeds op één been hier. Niet alle dagen gemakkelijk maar het lukt. Maar een vakantie zal er dit jaar niet inzitten. dan maar de zolder isoleren.

En dan nu de klap van de vuurpijl, mijn zoon die vanochtend doodleuk aangeeft op zoek te zijn naar zijn eigen appartementje en voor oktober hier weg wil zijn. Ja weet het hij is 23 en heeft al een paar jaar een vaste relatie en het zat er wel aan te komen maar toch …….

loslaten

Uitkering

Aangezien ik op 2 oktober zelf mijn ontslag gaf was ik er vrij zeker van dat ik geen recht had op een uitkering. Maar wat scherts mijn verbazing als er bij het bureau voor werkzoekende mij word gezegd dat ik waarschijnlijk wel daarvoor in aanmerking kan komen. Dus ja wie niet waagt wie niet wint toch maar de aanvraag gedaan. Werd meteen op 15 december op het matje geroepen om meer uitleg te komen geven over het ‘waarom’ ik een goede baan opgeef. Alles verteld, opgeschreven en getekend en ik zou er nog iets van horen. Vandaag dan de uitslag, ik heb recht op een uitkering maar krijg wel een ‘straf’ van 4 weken. Deze straf is dus 4 weken lang geen geld. Nou daar valt nog wel mee te leven aangezien wij het tot nu toe ook al met maar een salaris uitzingen.

Maar tjonge toch nog wel veel bureaucratische rompslomp vind ik, papiertje hier papiertje daar, opnieuw inschrijven als werkzoekende, voor een gesloten deur staan ……. tot twee keer toe. Prrrrr daar krijg ik dus het heen en weer van.