Werk

Plaatste ik onlangs nog een post over dat het zoeken naar werk op een laag pitje stond bij mij, kreeg ik prompt vandaag om 16 uur een telefoontje van de gemeente dat er een job was vrijgekomen en of ik daar iets voor voelde. Ik heb inderdaad een sollicitatie gesprek gehad op 15 december over een job als reserve in de naschoolse opvang  van de gemeente. Met alles erop en eraan hoor, een echte jury en aangetekende brieven wauw. Maar het resultaat was dus dat ik op een wachtlijst stond en zodra er iemand ziek viel kon ik een telefoontje verwachten. Maar dat was alweer een tijd geleden en ik dacht daar eigenlijk helemaal niet meer aan maar ben er natuurlijk best blij mee. Weer lekker even onder de mensen komen (want je isoleert hier best als je werkeloos bent). Goed het is maar een vervanging maar wel tot eind juni. En het zijn maar 14 uren in de week, en mijn dochter moet thuis gaan komen met een bus maar weegt dat alles op tegen mijn gemoeds-toestand ………. nee, en dus heb ik volmondig ja gezegd en begin ik nu aanstaande maandag.

foto van internet

Hoe het gaat

Hoe het met mij gaat? Wat kan ik zeggen ….. net als het weer. Ver beneden vriespunt op het moment. Onzeker, niet weten wat ik wil, lui, neerslachtig. Ben sinds half oktober thuis en merk dat er steeds minder en minder uit mijn handen komt. Heb gewoon geen zin, voel me nutteloos. Ook heb ik absoluut geen zin om ook maar ergens op te reageren. Facebook, beurk helemaal geen zin in, maar heb dan ook al jaren een haat/liefde verhouding. Blogland ja reageer hier en daar maar niet echt met erg veel enthousiasme. Blog weg, blog terug pffft weet het gewoon even niet meer. Er zijn toch veel mensen die mijn boek willen lezen blijkbaar, die zich er misschien aan op trekken dus ja afsluiten lukt eigenlijk gewoon niet. En dus staat die er nog steeds en ga ik ook verder met bloggen. Mijn gal spuien, mijn gevoelens neer pennen. Dit is mijn manier van verwerken en aan mezelf werken ook al ben ik in dat laatste niet echt goed.

Zoektocht naar werk heeft tot nu toe niets opgeleverd. Ja zit in een soort ‘reserve’ bij de gemeente. Een echt sollicitatie gesprek gehad met vier juryleden die jou allerlei vragen stellen en je beoordelen maar ik ben dus goed gekeurd als reserve kandidaat voor de rekrutering voor de naschoolse opvang, dus nu maar hopen dat er iemand ziek valt of zijn baan opzegt.

Voor de rest niets meer van de vakbond gehoord over mijn uitkering dus we doen het nog steeds op één been hier. Niet alle dagen gemakkelijk maar het lukt. Maar een vakantie zal er dit jaar niet inzitten. dan maar de zolder isoleren.

En dan nu de klap van de vuurpijl, mijn zoon die vanochtend doodleuk aangeeft op zoek te zijn naar zijn eigen appartementje en voor oktober hier weg wil zijn. Ja weet het hij is 23 en heeft al een paar jaar een vaste relatie en het zat er wel aan te komen maar toch …….

loslaten

Uitkering

Aangezien ik op 2 oktober zelf mijn ontslag gaf was ik er vrij zeker van dat ik geen recht had op een uitkering. Maar wat scherts mijn verbazing als er bij het bureau voor werkzoekende mij word gezegd dat ik waarschijnlijk wel daarvoor in aanmerking kan komen. Dus ja wie niet waagt wie niet wint toch maar de aanvraag gedaan. Werd meteen op 15 december op het matje geroepen om meer uitleg te komen geven over het ‘waarom’ ik een goede baan opgeef. Alles verteld, opgeschreven en getekend en ik zou er nog iets van horen. Vandaag dan de uitslag, ik heb recht op een uitkering maar krijg wel een ‘straf’ van 4 weken. Deze straf is dus 4 weken lang geen geld. Nou daar valt nog wel mee te leven aangezien wij het tot nu toe ook al met maar een salaris uitzingen.

Maar tjonge toch nog wel veel bureaucratische rompslomp vind ik, papiertje hier papiertje daar, opnieuw inschrijven als werkzoekende, voor een gesloten deur staan ……. tot twee keer toe. Prrrrr daar krijg ik dus het heen en weer van.

 

RIP Femke

2016 is inderdaad een jaar waar veel grote namen het heden voor het eeuwige wisselen. Maar de grootste voor mij is gisteren gestorven, vrouw, moeder, vriendin, dochter, schrijfster, columnist, Femke Van Rossum (43) heeft verloren van het monster wat we kanker noemen. Verloren is eigenlijk een slecht woord. Kanker is geen strijd vind ik. Je hebt geluk of je hebt pech. Ik had geluk en zij had pech. Met haar columns in verschillende bladen, haar blog (https://femkevanrossum.wordpress.com/over-femke/) en aanwezigheid op Facebook heeft ze mij geïnspireerd, geholpen. Door haar positieve kijk op de ziekte en het erover praten en schrijven heeft ze velen lotgenoten een hart onder de riem gestoken. Ik zal haar verhalen missen.

Voor haar man, twee kindjes en de rest van de familie en vrienden heel veel sterkte.

FDKK (Fuck Die Kut Kanker)