Tagarchief | angst

Angst

Het is drie uur s’nachts en ik word wakker van de kou. Brrrrr , vlug ga ik weer onder het dekbed liggen en kruip wat dichter tegen mijn ventje. Nog geen minuut later is het weer zover…. de opvlieger! Hopla weer het dekbed weg en wachten tot die ‘wegtrekt:’ Dit ritueel zal zich nog een paar keer herhalen deze nacht en als om kwart voor zeven de wekker afgaat ben ik nog zoooo moe. Ik hijs mijn stramme lichaam uit bed en probeer weer een beetje soepel te worden. Maar ik weet het heeft zijn tijd nodig. Kachel aanmaken, thee zetten en boterhammetjes klaarmaken. Om zeven uur komt de rest van de familie uit zijn/haar bed. Alles goed schat? Je ziet er moe uit? , vraagt mijn man. Hij moest eens weten hoe moe. Om acht uur iedereen naar school of werk en dan is het er weer …. rust. Ik bedenk wat ik vandaag eens allemaal kan gaan doen, boodschappen, wassen, strijken, huis schoonmaken? Ik ga rustig in de zetel zitten en pak een boek. Voor ik het in de gaten heb is de dag alweer voorbij en heb ik weer niks gedaan. Ik kan me er maar niet toe zetten om te beginnen.

Over twaalf dagen heb ik een afspraak met mijn oncoloog. Wat voor onderzoeken we dan gaan doen ik weet het niet wat we gaan bespreken weet ik wel , ik heb een hele waslijst vol met vragen voor hem. Over de bijwerkingen van de tamoxifen ( en ik heb er heel wat ) over het constante vervelende gevoel in mijn arm , of het normaal is dat ik nu nog steeds niet veel kan met die arm zonder dat die enorm ‘zwaar ‘ word
Hoe bouw ik mijn conditie weer op ( ik loop nu al te hijgen als een karrenpaard als ik de trap oploop ) Wat voor sport is goed voor mij? etc.
Zoveel vragen en eigenlijk heb ik helemaal geen zin om de antwoorden te horen.
Het liefst zou ik wegkruipen in een holletje ; Eventjes helemaal niks meer !! Alweer bijna een jaar geleden dat die rotzooi in mijn leven kwam. Waarom? Ik leefde toch ( redelijk ) gezond, ik deed toch niemand kwaad. Nou waarom dan?
Ik die altijd zo’n groot bakkes heb en nergens en voor niemand bang ben en alles durf .
Ik kan jullie verzekeren ik ben zooo bang als een klein meisje. Zou nou ook het liefst weer even klein worden en bij mijn mama op schoot kruipen zodat ze me vasthoudt. Eventjes deze wereld vergeten en teruggaan in de tijd van onbezorgd leven , geen geldzorgen , geen kopzorgen en vooral geen ziekte!!

Advertenties

Gevoelens en angsten

Vandaag is het alweer 6 dagen geleden dat ik mijn chemo had.

Maar deze keer was die heftiger als anders. de eerste dag ging nog wel. Wel meteen plat toen ik thuiskwam maar daarna lekker gegeten ( macaroni ja ! ).  Dag twee en dan die neulasta-spuit. Tjonge, deze was heftig heb er 4 dagen erg veel last van gehad met pijnen in de ledematen spierpijnen en knallende koppijn. Ibuprofen en paracetamol hielpen een beetje om het dragelijk te maken.  Heb nu nog steeds last van mijn articulaties maar dat ligt misschien niet eens aan mijn chemo. Heb wel geen smaak en en dikke vieze smaak op mijn tong. Hebben in ons gezin nu wel zo’n beetje het dieptepunt bereikt ( hoop ik toch ) . De oudste is erg emotioneel en huilt continue en de middelste zie ik niet eens meer gaat werken en komt pas om 23 uur thuis maar doet zijn mond verder niet open. Mijn lieveling heeft het ook moeilijk en het kwam dan ook tot een woordenwisseling dit weekend. Ik heb als een echte egoïst gezegd dat ik zijn problemen er niet ook nog bij kon nemen. Het is inmiddels wel uitgepraat. Hij heeft heel eerlijk toegegeven dat hij het er erg moeilijk mee heeft om mij zo ziek te zien en niks voor me kan doen. Heb hem vertelt dat hij juist heel veel voor me doet gewoon door er te zijn.  Ik hoop dat die het gaat trekken want als je op een gegeven moment ” weg wil van alles en iedereen” dan zit je diep.  Maar ook door deze crisis zullen we wel weer door komen.  Voor de rest heb ik me voorgenomen om me niet meer ziek te laten maken door de meiden op het werk. Heb al bijna 2 weken me niet laten horen of zien en dan kijk ik wel wat hun reactie gaat zijn. Maar het komt deze keer niet van mij. Volgende week dinsdag het gesprek met de radiotherapeute om te praten over de bestraling. Het is blijkbaar een Nederlandstalige dus dan word het allemaal iets gemakkelijker. Gevoelens en angsten uitdrukken gaat nou eenmaal gemakkelijker in je eigen taal.  Vandaag met de jongste naar de dokter geweest want ze hoest en heeft het o zo benauwd. Kotste ze ook nog eens de hele wachtzaal onder. En niemand die je dan voor laat gaan hebben er 3 uur gezeten. Heeft waarschijnlijk een allergie alleen moeten we nu nog eens uitzoeken welke. Ze ligt nu lekker op de bank naar de tv te kijken.  Ik ga straks ook plat want dat wachten heeft me moe gemaakt.  Ik hoop dat het wat beter weer word en dat ik een beetje naar buiten kan deze week om een beetje te kloten in de tuin. Frisse neus zal me goed doen.  Fijne week iedereen

Emoties

Tja wat zal ik schrijven. Emotioneel vind ik het toch zwaarder als ik had gedacht. Er zijn van die achtbaan emoties ; eerst heel hoog dan heel hard en dan erg laag. We beginnen nu ook te merken dat Verena (7 jaar) het moeilijker krijgt. Ze is dwars en ik hoef niks meer te zeggen want ze doet het niet zegt ze. Ze zal blij zijn als ik in het ziekenhuis lig en ze is boos op me. En dat alles komt hard aan. Voor de rest ben ik heel mijn huis aan het opruimen en word ik regelmatig ontzettend boos omdat bepaalde dingen niet meteen willen lukken.

Vandaag gaan we naar het ziekenhuis voor nog maar weer eens een vooronderzoek. Heb een hele lijst met vragen op hun af te vuren. Ben blij dat Rob meekomt want 2 paar oren horen meer. En dat die mee komt is ook niet altijd gemakkelijk want hij heeft ook nog zijn werk. Hoe dat volgende week moet zien we ook wel weer
Nou tot kijk