Tagarchief | bestralingen

Bestralingen

Goh dat is lang geleden dat ik nog eens geblogd heb. Misschien heb ik gewoon niet meer zoveel te vertellen. Heb inmiddels die klote chemo afgesloten en ben blij toe. Wat is dat heftig spul zeg kamp nu nog steeds met de gevolgen ervan ( nagels, droge mond, vermoeidheid, geen conditie, droge huid, kaal zijn, aambeien, neusslijmvliezen, droge ogen ) Ben inmiddels begonnen met de bestralingen maar zoals de dokter zei ” dat is vakantie vergeleken met chemo “. Nou ben ik het daar niet helemaal mee eens want je moet wel elke dag om dat en dat uur in het ziekenhuis zijn. Dus je moet er wel je hele dag planning naar stellen. Nou mag ik gelukkig s’morgens komen want met dit warme weer en geen airco in de auto is het toch geen pretje.
Het ‘goedleggen’ is trouwens wel grappig. Je moet je voorstellen dat je op een tafel ligt waarbij je benen en armen in een soort klemmen liggen. Je kont zit vast tussen schuimrubberen stukken. Komen er 2 dames en jawel een heer op je af ” niet bewegen en laat u doen. Ik heb 37.5 zegt de ene dame en ik 9 zegt de andere waarna de man je even optilt en verlegt. Diep respect trouwens voor die knul want mij optillen is Olympisch goud waart. Op een gegeven moment lig je dus goed en gaat iedereen de zaal uit. En daar lig je dan moederziel alleen. Komt er een apparaat boven je hangen, verschuift iets naar rechts en begint dan een hinderlijk zoemgeluid te maken. Duurt denk ik zo’n minuutje. Komt er iemand binnen en verwisseld iets aan de machine gaat weer weg en het apparaat draait naar de andere kant. Weer dat geluid nu iets langer. En dan hoor je door de luidspreker dat je je armen omlaag mag doen. Dat was het. En dan vraag je je af is er wel iets gebeurd?
En dan mag je weer de 20 km naar huis rijden om morgen weer terug te komen.
U mag niet in de zon en niet in zwembaden met chloor mevrouw. Ook geen deodorant geen zeep en geen parfum aan de bestraalde kant. En dan is het buiten 25 ° . Wij hebben gelukkig een eigen zwembadje en daar zit dus géééén chloor in dus ik kan wel een beetje van het heerlijke zomerweer genieten.
Voor de rest probeer ik mijn kanker te verwerken wat me niet al te best afgaat. Ik kan het nog niet echt een plekje geven en vind het erg klote dat ik altijd weer rekening moet houden met mijn lichaam. Als ik Verena ga ophalen op school moet ik mijn prothese indoen en mijn sjaaltje omdoen. Als je boodschappen wilt doen ook. Maar thuis kan ik mezelf zijn heerlijk.
Ben erg benieuwd wat er na de bestraling nog allemaal gaat gebeuren, maar misschien loop ik weer te snel op de evenementen uit. Wat ik wel weet is dat ik op 26 september mee ga lopen in Antwerpen in de “race for the cure”. Dit is een jaarlijks evenement in België en het ingezamelde geld gaat naar de Think Pink stichting.
Ik ga deze race hopelijk als afsluiter van mijn bewogen jaar gebruiken. Trouwens niet alleen ik heb een moeilijk jaar gehad ook mijn kinderen. Dat zie je aan schoolrapporten Verena is een stuk slechter geworden Gaetan heeft een herexamen en de oudste veranderd van studierichting en doet dus het jaar over. Maar dat geeft allemaal niet we komen er wel uit samen. Wanneer ik weer ga werken weet ik nog niet zie ik wel. Trouwens volgens mij bestaat de bakkerij niet eens meer want ik heb al geen 3 weken meer iets van ze gehoord. Geen sms’je geen belletje niks. Leuke werkgever en collega’s!
Maar Italië ligt er wel uit met voetbal nah ( mijn werkgevers zijn Italianen ) !!!
Ik ga nu weer eens op pad want ik moet straks weer naar de bestraling.

Advertenties