Tagarchief | moe

Angst

Het is drie uur s’nachts en ik word wakker van de kou. Brrrrr , vlug ga ik weer onder het dekbed liggen en kruip wat dichter tegen mijn ventje. Nog geen minuut later is het weer zover…. de opvlieger! Hopla weer het dekbed weg en wachten tot die ‘wegtrekt:’ Dit ritueel zal zich nog een paar keer herhalen deze nacht en als om kwart voor zeven de wekker afgaat ben ik nog zoooo moe. Ik hijs mijn stramme lichaam uit bed en probeer weer een beetje soepel te worden. Maar ik weet het heeft zijn tijd nodig. Kachel aanmaken, thee zetten en boterhammetjes klaarmaken. Om zeven uur komt de rest van de familie uit zijn/haar bed. Alles goed schat? Je ziet er moe uit? , vraagt mijn man. Hij moest eens weten hoe moe. Om acht uur iedereen naar school of werk en dan is het er weer …. rust. Ik bedenk wat ik vandaag eens allemaal kan gaan doen, boodschappen, wassen, strijken, huis schoonmaken? Ik ga rustig in de zetel zitten en pak een boek. Voor ik het in de gaten heb is de dag alweer voorbij en heb ik weer niks gedaan. Ik kan me er maar niet toe zetten om te beginnen.

Over twaalf dagen heb ik een afspraak met mijn oncoloog. Wat voor onderzoeken we dan gaan doen ik weet het niet wat we gaan bespreken weet ik wel , ik heb een hele waslijst vol met vragen voor hem. Over de bijwerkingen van de tamoxifen ( en ik heb er heel wat ) over het constante vervelende gevoel in mijn arm , of het normaal is dat ik nu nog steeds niet veel kan met die arm zonder dat die enorm ‘zwaar ‘ word
Hoe bouw ik mijn conditie weer op ( ik loop nu al te hijgen als een karrenpaard als ik de trap oploop ) Wat voor sport is goed voor mij? etc.
Zoveel vragen en eigenlijk heb ik helemaal geen zin om de antwoorden te horen.
Het liefst zou ik wegkruipen in een holletje ; Eventjes helemaal niks meer !! Alweer bijna een jaar geleden dat die rotzooi in mijn leven kwam. Waarom? Ik leefde toch ( redelijk ) gezond, ik deed toch niemand kwaad. Nou waarom dan?
Ik die altijd zo’n groot bakkes heb en nergens en voor niemand bang ben en alles durf .
Ik kan jullie verzekeren ik ben zooo bang als een klein meisje. Zou nou ook het liefst weer even klein worden en bij mijn mama op schoot kruipen zodat ze me vasthoudt. Eventjes deze wereld vergeten en teruggaan in de tijd van onbezorgd leven , geen geldzorgen , geen kopzorgen en vooral geen ziekte!!

Advertenties

Laatste chemo

Eindelijk, eindelijk is die chemo gedaan. Vier intense maanden, zes intense kuren vol gevoelens. Gevoelens van woede , blijdschap, angst en verdriet.” Die chemo’s gaan U beter maken mevrouw ” hoorde we maar ik werd er alleen maar steeds zieker van. En dan die vermoeidheid en dan heb ik het niet over die moeheid die je hebt na een avondje stappen , maar je hondsmoe voelen waar zelfs naar het toilet gaan een marathonloop word. In de ochtend je bed uitkomen en denken ‘ heb ik wel geslapen’? Alles word een uitputtingsslacht zelfs de gewoonste zaken van de wereld zoals het huishouden of boodschappen doen. Maar ik weet nu ook dat ik niet alles tegelijk hoef te doen. Eerst stoffen dan morgen stofzuigen en misschien met water erdoor gaan? Of anders overmorgen. En die tuin dat gras komt wel morgen of overmorgen. Eten koken is ook zo’n uitdaging. Ik ben erg gevoelig geworden voor geurtjes. Dat is in de keuken dan ook wel te merken want het is vaak pasta of brood bij ons. Gelukkig heeft nog niemand er iets van gezegd.  Donderdag heb ik een afspraak met de arbo-dokter of eigenlijk moet ik zeggen die bureaucraten die niet weten wat ‘ kanker ‘ is. Die moeten gaan beoordelen of ik wel kan werken en zo ja waarom ik het dan niet doe? Waarom ben ik niet gaan werken tussen mijn chemo’s door? Omdat we dat niet kunnen lul !!!!  Bij het “beklimmen” van 10 traptreden hijg ik als een karrenpaard. Ben ik blij dat we thuis alles gelijkvloers hebben. Nee, ik heb absoluut geen uithoudingsvermogen meer. En bij het minste en geringste wat ik teveel doe doet mijn arm pijn en is die zwaar zo zwaar.  Tillen schoonmaken mag ik niet en dat doe ik toch vrij veel op mijn werk. En wat te denken van de stress als om 12 uur de hele zaak volstaat omdat ze allemaal op hetzelfde moment willen eten. Ik kan niet sneller werken zeker nu niet.  Ben ik dan klaar om te werken? Ik denk het toch van niet.  Geloof me ik zou niets liever doen dan opnieuw te beginnen. De muren komen op me af.  Op 21 juni gaan we beginnen met een nieuw avontuur. Bestralingen. Vier weken lang vijf dagen in de week. Hier ga ik waarschijnlijk geen bijwerkingen hebben is mij gezegd door de dokter.  En daarna?  Hormoontherapie met waarschijnlijk de menopauze. En daarna?  Terug in mij oude leventje waarschijnlijk.  Maar het zal nooit meer zijn als voorheen. Over 10 jaar dan ….. of in de toekomst wil ik …… Dat huisje-boompje-beestje gevoel zal er niet meer zijn want ik ga leven. Ik ga genieten van het leven het leven is te kort om al zo vast te zitten.  Dit gevoel kan ik niet uitleggen maar de lotgenoten zullen wel weten wat ik bedoel.  Ik ben sterker geworden!  Ik wil iedereen ook nog eens bedanken voor de steun die ik krijg tijdens mijn ziek zijn!  Vooral van mensen die ik absoluut nog nooit ontmoet heb maar nu bijna zie als zussen die aan een half woord genoeg hebben omdat ze precies weten en voelen hoe jij je voelt.  Dat sleept je echt door zo’n periode met een lach en een traan.